IATA
8Y
ICAO
PBU
Znak
AIR-BURUNDI

Data założenia
1971

Baza
Port powietrzny Bużumbura

Węzeł
Port aeronautyczny Bużumbura

Flota
2

Trasy
2

Siedziba
Bużumbura  Burundi

Air Burundi – burundyjska narodowa pasek lotnicza z siedzibą w Bużumburze. Pasek wstrzymała loty w 2007. Głównym hubem był przystań aeronautyczny Bużumbura.

IATA
AC
ICAO
ACA
Znak
AIR CANADA

Data założenia
1939 (jak Trans-Canada Airlines)

Węzeł
Port powietrzny Toronto-Lester B. Pearson, Przystań aeronautyczny Montreal-Pierre Elliott Trudeau, Przystań powietrzny Vancouver, Przystań aeronautyczny Calgary

Węzeł rezerwowy
Port aeronautyczny Edmonton, Przystań powietrzny Halifax, Przystań powietrzny Ottawa

Program lojalnościowy
Aeroplan

Sojusz
Star Alliance

Powiązania
Maple Leaf Lounge

Flota
333

Trasy
160

Udział kapitałowy
ACE Aviation Holdings Inc.

Siedziba
Montreal  Kanada

Członkowie Zarządu
David Richardson, Montie Brewer

www.aircanada.com

Boeing 767-300 (C-GGFJ) linii Air Canada

Air Canada to kanadyjska narodowa pasek lotnicza z siedzibą w Montrealu. Oferuje loty na trasach do 240 w miejsce. Współczesny kompozycja floty liczy 332 samoloty. W 2006 roku skorzystało z niej 34 mln pasażerów. Członek i jeden z założycieli sojuszu Star Alliance.

Spis treści

• 1 Historia
  • 1.1 Linie lotnicze “Trans-Canada”
  • 1.2 Lata 80. i 90.
  • 1.3 Prywatyzacja
• 2 Innowacje
• 3 Kampania z nudą
• 4 Katastrofy
• 5 Flota
  • 5.1 Air Canada
  • 5.2 Air Canada Jazz
  • 5.3 Air Canada Jetz
• 6 Porty docelowe - Air Canada
  • 6.1 Azja
  • 6.2 Europa
  • 6.3  Kanada
  • 6.4  Meksyk
  • 6.5  Stany zjednoczone ameryki północnej Zjednoczone
  • 6.6 Karaiby
  • 6.7 Wuj sam Środkowa
  • 6.8 Oceania
  • 6.9 Stany zjednoczone Południowa
• 7 Zobacz też
• 8 Przypisy
• 9 Linki zewnętrzne

//

Historia

Linie lotnicze “Trans-Canada”

Lockheed L-10 Electra w barwach Trans-Canada Airlines.

Rodowód państwowych linii lotniczych w Kanadzie wywodzi się z państwowych kolei CNR, które były w tamtym miejscu pierwszym środkiem masowego transportu. Zwiastun Air Canada, linie Trans-Canada Airlines, zostały założone przez stopień związkowy 10 kwietnia 1936 jak towarzystwo subsydiarna CNR. Jako że była to największa towarzystwo publiczna, jej właśnie powierzono „kanadyjskie eden” w obawie, iż zostanie już podbite przez Amerykanów. Podczas gdy się później okazało, na rzecz kolei był to koncepcja na zjadanie własnego ogona. Samoloty żwawo zaczęły rywalizować z pociągami i w rezultacie z momentalnie czasu przyczyniły się do upadku kolejowej komunikacji pasażerskiej.

Nowe Ministerium Transportu wobec dowództwem ministra C.D. Howe’a potrzebowało linię lotniczą poniżej kontrolą rządu, która łączyłaby krańce Kanady od Pacyfiku do Atlantyku. Linie lotnicze Trans-Canada zakupiły dwaj samoloty typu Lockheed L-10 Electra i jednego Boeinga Stearman PT-17 Kaydet, używając 5 milionów dolarów od rządu kanadyjskiego.

Przewóz pasażerów rozpoczął się 1 września 1937 roku, podczas gdy aeroplan Lockheed L-10 Electra przewiózł dwóch pasażerów i pocztę z Vancouver do amerykańskiego miasta Seattle. Loty transkontynentalne rozpoczęły się 1 kwietnia 1939 roku z Montrealu do Vancouver, a używane zostały świeżo zakupione Lockheed L-14 Wspaniale Electras (12 samolotów) i Lockheed L-18 Lodestars (6 samolotów). Pierwsze danie stewardessy i stewardów zatrudniono 1 lipca 1938 roku, numer pracowników wzrosła do 500 osób.

W 5 lat po założeniu TCA, konkurencyjne na rzecz CNR żywot Canadian Pacific Railway (kolosalnie zasłużone w kolonizacji zachodniej Kanady) również postanowiły wyznaczyć swoje linie lotnicze. Canadian Pacific Air Lines powstały w wyniku połączenia maleńkich przewoźników specjalizujących się w obsłudze odludnych miejsc na północy. Jakkolwiek by było wybitnie ambitne, linie te przenigdy nie miały szans ze wspieranymi przez kategoria związkowy liniami, bowiem to właśnie szczebel regulował, który ma np. frunąć do Paryża albo na Odległy Jutrzenka i ustalał limity rejsów na głównych połączeniach krajowych. W rezultacie różnych zmagań finansowych, transakcji i ewolucji – dziedzic linii zachodnich alias Canadian Airlines został przyłączony do Air Canada w 2000 roku.

Siedzibę firmy i główną bazę techniczną usadowiono pomiędzy tego wielkiego kraju - w Winnipegu - wszak w 1949 roku wymogi federalne spowodowały przeprowadzkę do Montrealu.

W 1964 roku Trans-Canada została narodową linią lotniczą Kanady. W tym samym roku jakiś młody jurysta i posłaniec z Quebeku Jean Chrétien (w przyszłości prezes rady ministrów Kanady) zasugerował zmianę nazwy na “Air Canada”, co szczebel uczynił 1 stycznia następnego roku.

Lata 80. i 90.

W późnych latach 70. Air Canada odłączyła się od macierzystej korporacji CNR, stając się oddzielną korporacją publiczną. W latach 80. Air Canada popadła w długi, gdyż modernizowała flotę i zakupiła linie regionalne, podczas gdy na przypadek Air Nova i Air BC. Ustępowanie gospodarcza w Kanadzie również przyczyniła się do strat.

Deregulacja kanadyjskiego rynku lotniczego w 1987 otworzyła innym liniom lotniczym dojście do sprawiedliwej konkurencji. W 1989 Air Canada została sprywatyzowana i 43% akcji sprzzedano na rynku publicznym.

W maju 1997 Air Canada jak jeden mąż z 4 innymi liniami (Lufthansa, Scandinavian Airlines Układ, Thai Airways International i United Airlines) utworzyła syndykat Star Alliance.

W okresie 2001-2004 istniały linie Air Canda Tango, które oferowały – w sąsiedztwie minimum świadczeń - niebywale tanie połączenia między ważniejszymi miastami i nieraz trasy wakacyjne, np. na Florydę. Samoloty zdobione były tradycyjnymi insygniami Air Canada niemniej jednak w kolorze purpurowym. W zamiarze pomysłodawców Tango miało rywalizować z niskobudżetowymi przewoźnikami prywatnymi w rodzaju Canada 3000 azaliż WestJet. Linie nie przetrwały, aliści Air Canda do dziś używa określenia Tango do oznaczenia najtańszych usług.

Podobna bajka dotyczyła w okresie 2002-2004 innej, maksymalnie taniej linii - Zip z Calgary. W zamian za brak podróżnych jakichkolwiek wygód, mogła poczęstować walkę z tanim WestJetem w zachodniej Kanadzie. Armada dwunastu, wyraźnie pomalowanych Boeingów rozwoziła pasażerów w jednej przed chwilą klasie, jednakowoż i ją pochłonęła „wielka restrukturyzacja”.

Prywatyzacja

W styczniu 2001 Air Canada przejęła linie Canadian Airlines, które w tym czasie były drugimi co do wielkości liniami lotniczymi w Kanadzie. Skutkiem tego zakupu Air Canada stała się w tamtym czasie dwunastym co do wielkości przewoźnikiem na świecie. W dwanaście miesięcy po przejęciu swego największego konkurenta, Air Canada stanęła w obliczu bankructwa, zawiesiła wypłaty na obiekt wierzycieli i zażądała ochrony dóbr, którą zdjęto po roku. Nastąpiła gruntowna przebudowa firmy, tysiące pracowników straciło pracę. Na wsparcie w promocji nowego wizerunku firmy wezwano co więcej piosenkarkę Celine Dion, która zaśpiewała hit You and I, do którego słowa stworzył jeden z pracowników działu reklamy. Zwierzchni mówiony zdanie Kanady stał się na rzecz celów tejże reklamy „Nowym głosem Air Canada”. Rozwścieczyło to zależności zawodowe, które wolałyby w przeciwnym razie publikować finanse, mimo to zwierzchnictwo przekonywał, iż taka postępowanie podnosi ważność i ducha firmy. Wprowadzano podobnie oszczędności:

- pozbawienie ciepłego posiłku w klasie ekonomicznej obok lotach lokalnych do 5 godzin (są wyjątki),

- dodatkowe odsiecz za opłatą,

- malowanie kadłubów lżejszą farbą na rzecz mniejszego wyczerpania paliwa,

- inicjacja poduszek dmuchanych (lżejszych) w lotach krótkodystansowych.

Najważniejszą jakkolwiek zmianą było inkorporacja 6 mniejszych linii lotniczych poniżej sztandarem Air Canada tudzież wyznaczenie spółki zależnej Air Canada Dżez. I wtedy wówczas, w styczniu 2005 r., Air Canada weszła poniżej skrzydła rozmyślnie powołanego do jej prowadzenia montrealskiego holdingu ACE Aviation (33 tys. pracowników, obroty 10 mld dol. na rok). Montie Brewer jest prezydentem firmy, a David Richardson prezesem rady nadzorczej holdingu, kto trzyma testowy talia akcji Air Canada.

Air Canada posiada w najwyższym stopniu wyuczony hasło reklamowy, kto sobie jest dozwolone przedstawić: „At Air Canada we are not happy until you are happy.”

Głównym węzłem komunikacyjnym Air Canada jest przystań powietrzny Pearsona, kto choć niezupełnie w całości leży w Mississaudze, wyznaczony jest torontońskim. Wg brytyjskiego Institute of Wysyłka Management w 2007 - najlepsze aerodrom na świecie.

Innowacje

Narodowy spedytor wiecznie starał się o chód uprzedzać konkurencję. W 1958 linie jak pierwsze danie zainstalowały pierwowzór „czarnej skrzynki” inaczej urządzenia rejestrującego parametry lotu. Aktualnie w 1961 w charakterze zupa na świecie (2 lata zanim Amerykanami) pioniersko użyły wczesnych, konstruowanych na zamówienie komputerów Gemini do rezerwacji biletów, z zawrotną prędkością 10 transakcji na sekundę. Wyobrażony w tamtym czasie przez firme Ferranti ustrój ReserVec, wbrew że genialnie sprawdził się w działaniu, nie podbił świata. Przegrał źle z koncepcjami IBM. W 1963 społem z wprowadzeniem samolotu DC-8, jak pierwsi używają odrzutowca do przewozu frachtu.

7 grudnia 1987 Air Canada stał pierwszym na świecie przewoźnikiem, jaki zabronił palenia na pokładzie swoich samolotów. Trzy lata później w charakterze najważniejszy w Kanadzie wprowadza do floty podstawowy wzór Airbusa A320.

W 1992 drugi raz jak pierwsi w świecie, oferują pasażerom samolotu „aparat telefoniczny na wyrwanie ręki”, a w 1997 znaleźli droga na wydawanie biletów elektronicznych w tym momencie w biurach podróży. W 2000 Air Canada była pierwszą komercyjną linią na świecie, zezwalającą pasażerom w ciągu lotu na korzystanie z ich laptopów, włącznie z przekazywaniem poczty elektronicznej.

Po całowitej prywatyzacji w 1989 Air Canada wprowadziła swoją własną kartę kredytową enRoute (dziś w rękach AMEX-u). Ze względu zakupom przez nią, wolno skupiać mile podróżne i brać za dobrą monetę taniej bilety w programie Aeroplan, jaki jest konkurentem lepiej znanego programu Air Miles. Służy plus klientom Bell Canada, Costco i Esso. Niewykorzystane punkty przestają być ważne po 7 latach od transakcji.

W 2008 otwarto nowe połączenia z Manilą, więcej lotów do Europy i bezpośrednie loty do chińskiego Kantonu.

Kampania z nudą

Air Canada oferuje nieco sposobów skutecznego zabicia czasu w czasie długiego lotu. Wiekszość samolotów tradycyjnie posiada gminny gigantyczny ekran dodać małe monitorki przy sufitem co nieco rzędów, dokąd wyświetlane są wiedza telewizji CBC i hollywoodzkie filmy. W dodatku, na pokładzie Embraerów albo Aerobusa A340-500, ktokolwiek pasażer ma dojazd do systemu AVOD (dźwiękowy i wideo na życzenie).

Wraz z nowym wystrojem wnętrz we wszystkich samolotach pojawia się stopniowo zmodyfikowany układ Thales i4500. Na tylnych ścianach foteli mocowane są 9-calowe monitory sterowane dotykowo, które każdemu zapewnią indywidualną rozrywkę w postaci gier, filmów, zasób wiedzy, itd. Korzystając z podłączonego systemu GPS pasażer prawdopodobnie dowiedzieć się, dokąd właśnie się znajduje, jakie jest wobec przed gród, być może rozpoznać jego historię, atrakcje, etc. Przypuszczalnie stosować się satelitarnego radia XM. Przez porty USB w fotelu podłączyć wolno własny wyposażenie (laptopy, konsole gier i inne urządzenia).

Gdy pozbawienie życia zrzędzenie się powiedzie, pozbawienie życia głodu podobnie nie powinnio kreować problemu. Na trasach międzynarodowych serwowane są urozmaicone odsiecz, których postać zależy od wielu czynników: klasy biletu, długości lotu. Chyba że atoli przelot jest krótszy aniżeli 5 godzin jedyną opcją jest kupno zimnych przekąsk.

Katastrofy

• 1963: Najgorsza ze wszystkich nieszczęśliwy wypadek w dziejach kanadyjskiego lotnictwa. śmiały, silny DC-8 traci prędkość w toku wznoszenia się z lotniska w Dorval przy Montrealem. Po 4 minutach lotu z powodu awarii technicznej spada w pobliskie bagna. Giną wszyscy na pokładzie - 118 osób. Z powodu olbrzymiego korku na ulicach Montrealu, 8 osób spóźniło się na przelot do Toronto.

• 1970: Najgorsza nieszczęśliwy wypadek w historii lotniska Pearsona w Toronto. Ląduje DC-8 z Montrealu. Piloci popełniają błędy. W ciągu manewru lądowania tracą kontrolę ponad maszyną i kładą ją zbytnio naraz. Od skrzydła odrywa się jeden z silników uszkadzając linia paliwowy. Pomimo, to udaje się nadwerężyć aeroplan i gid próbuje drugiego lądowania na innym pasie, czystym od szczątków silnika. W trakcie nawracania, w niecałe 3 minuty od nieudanego lądowania eksploduje wyciekające olej napędowy na skrzydle. Kolejna erupcja odrzuca na ziemię nastepny motor i niszczy całe odłam. Płatowiec z potężną siłą uderza w ziemia orna golfowe wobec Bolton, nie ma żadnych szans na rzecz 109 ludzi na pokładzie.

• 1978: Pęknieta gobelin DC-9 w czasie startu z lotniska w Toronto powoduje wylecenie z pasa startowego. Giną para osoby.

• 1983: Płomień na pokładzie DC-9 powoduje awaryjne ladowanie w Hebron w Kentucky. Na nieszczęście, dopływ tlenu z pozornie w ciągu akcji ratunkowej wywołuje nagłe proliferacja się ognia na pokładzie. 23 z 41 pasażerów nie udaje się ocalić. Wśród ofiar znalazł się słynny kanadyjski wykonawca folkowy Sytuacja Rogers.

• 1983: Piloci Boeinga 767 lecącego mimo Kanady orientują się 12 km powyżej Manitobą, iż ze względu błędnej kalkulacji (przechodzono w owym czasie na ustrój metryczny) nie mają nuże paliwa. Aeroplan z 61 przerażonymi pasażerami, jak szybowiec, z martwmi silnikami (które zasilały prądem wiekszość instrumentów i ustrój hydrauliczny) śmiało ląduje lotem ślizgowym na dawnym lądowisku w Gimli, przerobionym na tory wyścigowy, poza tym ruchliwy tego dnia. ów wniwecz szczególny epizod bez ofiar staje się hałaśliwy z powodu filmowi . A stalowy ptak do dziś służy we flocie Air Canada. Cała stan wprowadzona na symulator lotów pokazała, iż jest niemożliwa do wykonania!