Samoloty, balony, spadochrony

Jeju Air

IATA
7C
ICAO
JJA
Znak
JEJUAIR

Data założenia
2005

Węzeł
Port aeronautyczny Cheju

Węzeł rezerwowy
Port aeronautyczny Seul-Gimpo

Program lojalnościowy
Join & Joy Club

Flota
6

Trasy
5

Udział kapitałowy
Aekyung Group

Siedziba
Cheju  Korea Południowa

Członkowie Zarządu
Ko, Young Sup

www.jejuair.net

Jaju Air - południowokoreańska pasek lotnicza z siedzibą w Cheju.

read comments (0)

Radiolatarnia to rozgłośnia nadawcza, bądź nadawczo-odbiorcza wysyłająca znak radiofoniczny na rzecz radionawigacji. Znak jest nadawany w stałych odstępach czasu i zawiera kod komputerowy radiolatarni np. znakowy (nadawany alfabetem Morse’a). Znak ów przypuszczalnie być ponadto nadawany wówczas po odebraniu zapytania. W komunikacji morskiej i lotniczej służy do określania kierunku za pomocą radionamiernika.

Ze względu na rezygnację z radionamiarów na plon łatwiejszego w użyciu i często dokładniejszego systemu GPS radiolatarnie morskie są wycofywane z użytku. Z kilkuset czynnych w latach 90. XX wieku radiolatarni morskich, pod ręką końcu roku 2007 czynne drugi 3 radiolatarnie na całym świecie. Znaczna część stacji została przekształcona w stacje referencyjne DGPS.

Radiolatarnia bywa niekiedy łączona w jeden cel z latarnią morską np. w latarni w Helu i Świnoujściu.

read comments (0)

RSDN-20 (ros. Радиотехническая Система Далёкой Навигации) – język rosyjski hiperboliczny ustrój nawigacyjny dalekiego zasięgu, określany przez NATO kryptonimem Alpha.

Koncepcja systemu nawigacyjnego pracującego w zakresie fal nader długich powstała w roku 1957, w charakterze posiłki na rzecz powstającej floty strategicznych okrętów podwodnych. W roku 1968 uruchomiono trzy stacje o mocy 500 kW - w Krasnodarze, Rewdzie i Nowosybirsku (przystanek główna). W NATO ustrój oznaczono kodem Sigma. W 1991 roku dodano do systemu duet nowe stacje (Sejda w Turkmenistanie i Elban obok Chabarowska). NATO oznaczyło nowe stacje, a później skończony ustrój, w charakterze Alpha.

Nadajniki emitują sygnały trwające 3,6 sekundy na częstotliwościach 11,905, 12,649 i 14,881 kHz. Lokalizację jest dozwolone określić na podstawie różnicy faz odbieranych sygnałów.

Linki zewnętrzne

• http://www.vlf.it/alphatrond/alpha.htm (en)

read comments (0)

Nieszczęśliwy wypadek lotu Air Algerie 6289

Boeing 737 linii Air Algerie.

Kraj
Algieria

Miejsce
Port powietrzny Tamanrasset

Data
6 marca 2003

60 minut
14:45 (GMT)

Ofiary śmiertelne:
102 osoby

Ranni
2 osoby

Rodzaj katastrofy
katastrofa lotnicza

Katastrofa lotu Air Algerie 6289 wydarzyła się 6 marca 2003 roku w Algierii. Płatowiec Boeing 737-200 (nr. rej. 7T-VEZ) linii Air Algerie (przelot nr. 6289) rozbił się o godzinie 14:45 (GMT) w czasie startu z lotniska Aguenar Airport w Tamanrasset, 180 metrów od końca pasa startowego. W katastrofie zginęły 102 osoby (96 pasażerów i 6 członków załogi). Cudem przeżyły dwaj osoby.

Samolot odbywał normalny przelot rejsowy do Algieru. W czasie wznoszenia doszło do nagłej awarii lewego silnika Boeinga, przez co ów gwałtowne przechylił się na lewą stronę. Aeroplan stracił wielkość i rozbił się 180 metrów od końca pasa startowego. Kapitan maszyny do ostatniej chwili usiłował ocalić samolot.

Narodowości pasażerów i załogi lotu 6289

Kraj
Pasażerowie
Załoga
Razem

 Algieria
84
6
90

 Francja
9
0
9

 Holandia
2
0
2

 Japonia
1
0
1

 Niemcy
1
0
1

 Wielka Brytania
1
0
1

Razem
98
6
104

Linki zewnętrzne

• CNN.com.
• Aviation Safety Network.

read comments (0)

Mały dzisiejszy przystań powietrzny w stolicy Gambii, Bandżul

Odprawa biletowo-bagażowa na jednym z terminali Pittsburg International Airport

Terminal pasażerski to budowla albo partia budynków, będących wydzieloną częścią portu lotniczego albo morskiego przeznaczoną do obsługi ruchu pasażerskiego i świadczącą usługi na obiekt przybywających i opuszczających przystań pasażerów.

Terminale (przede wszystkim lotnicze) dzielą się na krajowe i międzynarodowe. Te ostatnie z reguły składają się z pomieszczeń przeznaczonych do odpraw bagażowo-celnych i paszportowych. W dużych portach zajmujących się obsługą ruchu międzynarodowego, gdy np. Przystań powietrzny Chicago-O’Hare numer terminali być może być znaczna.

W portach lotniczych wydziela się na ogół terminale obsługujące krzątanina międzynarodowy, w portach morskich terminale promowe (np. Końcówka Promowy Świnoujście).

W portach lotniczych terminale pasażerskie są szczerze oddzielone od terminali ładunek oraz w portach morskich do obsługi ruchu pasażerskiego w większości wypadków wydziela się odrębne baseny czy też nabrzeża w obrębie portów handlowych.

read comments (0)

Ten punkt dotyczy komunikatu o bezpośrednim zagrożeniu życia. Zobacz także: inne znaczenia.

Mayday (wym. mejdej) – oficjalna informacja o bezpośrednim zagrożeniu życia z drugiej ręki w łączności radiotelefonicznej i teleksowej. Wywodzi się z francuskiego m’aidez oznaczającego “pomocy”.

Spis treści

• 1 Użycie
• 2 Wiadomość oficjalna mayday w praktyce
• 3 Historia
• 4 Zobacz też

//

Użycie

Aby zasygnalizować bezpośrednie ryzyko życia ludzi statku powietrznego bądź wodnego w komunikacji głosowej, termin “mayday” wypada ponowić trzykroć – “mayday, mayday, mayday”. średnio podaje się również znaki rozpoznawcze statku, jego pozycję i powód zgłoszenia sygnału. Z drugiej ręki plus w lotach promów kosmicznych, jak narażone jest byt załogi.

Sytuacje, które usprawiedliwiają kandydatura tego sygnału to m.in. niezbędność opuszczenia statku (np. w przypadku statku powietrznego – na efekt uszkodzenia strukturalnego uniemożliwiającego bezpieczne desant), wybuch na jego pokładzie azaliż również groźba utonięciem statku wodnego.

W przypadku istotnych awarii, które niemniej jednak nie powodują bezpośredniego zagrożenia życia, w lotnictwie i żegludze używa się sygnału pan-pan.

Wiadomość oficjalna mayday w praktyce

(dialog na przykładzie jachtu morskiego)

1. Na kanale ratunkowym, inaczej kanale 16. UKF trzykroć powtarzamy: mayday, mayday, mayday.
2. Następnie podajemy szczegóły wezwania, inaczej który wzywa pomocy: mayday, this is Phantasia sailing yacht.
3. Podajemy pozycję: my position is… (tu wypada oddać prelekcja GPS bądź z współrzędne z mapy, ew. dane najbliższej pławy, latarni morskiej, znaku wodnego czy też innego stałego znaku informującego o położeniu jachtu).
4. Podajemy powód nadania sygnału mayday, a oraz opisujemy estetyka jachtu a liczbę załogi.
5. Podajemy odmiana oczekiwanej przez nas pomocy.
6. Na utwierdzenie odebrania naszego sygnału czekamy 4 minuty. Po tym czasie postępowanie jest powtarzana od początku.

W razie odwrócenia się złego losu NATYCHMIAST powinno się usuwać znak Mayday.

1. Wywołanie: all stations, all stations, all stations, all stations – this is Phatnasia sailing yacht.
2. Określenie pozycji: my position is… (podajemy współrzędne).
3. Odwołanie alarmu: cancel my distress pogotowie of Phatnasia… from (tu 60 minut nadania sygnału mayday).

Historia

Uważa się, iż zwierzchni cios “mayday” zostało użyte w 1923 r. Frederick Stanley Mockford (1897-1962), jaki wtedy pracował w charakterze radiooficer na lotnisku Croydon w Londynie, został poproszony, by znalazł wyraz, które będzie bez trudności rozumiane przez wszystkich pracowników naziemnych zaś pilotów w sytuacji zagrożenia. Bowiem większa część ruchu odbywała się między Croydon i lotniskiem Le Bourget w Paryżu, zaproponował wyraz “Mayday” opierając się na francuskim m’aidez.

Zobacz też

• Pan-Pan
• SOS

read comments (0)

Władimir Petlakow

Władimir Michajłowicz Petlakow (ros. Влади́мир Миха́йлович Петляко́в) (ur. 15 czerwca 1891 w Rostowie ponad Donem, zm. 12 stycznia 1942 w Kazaniu) – sowiecki architekt samolotów bombowych.

W styczniu 1942 roku Petlakow został nagle wezwany do Moskwy, na zebranie rządu w sprawie produkcji bombowców nurkujących Pe-2. Na lotnisku nie było żadnego wolnego samolotu transportowego, w takim razie wsiadł do Pe-2 jaki i owszem proch rwać do Moskwy. W ciągu lotu na pokładzie wybuchł płomień i nastąpiła dramat. Zginęła cała ekipa, w całości z Petlakowem. By celebrować zmarłego konstruktora nazwę samolotu TB-7, jego konstrukcji, zmieniono na Pe-8.

Do w największym stopniu znanych konstrukcji Petlakowa należą samoloty bombowe: Pe-2, Pe-3, Pe-8.

read comments (0)

Skrzydlata Lechistan - gazeta o tematyce lotniczej wydawane od 1930, jest najstarszym periodykiem o tematyce lotniczej w Polsce.

W czasach PRL wydawcą była Harcerska Wydawnictwo Wydawnicza “Horyzonty”, współcześnie pismo wydaje “Filia Lotnicza Altair”. Czasopismo aeronautyczny “Skrzydlata Rzeczpospolita polska” został podkreślony Dyplomem Honorowym FAI w 1966r.

Czasopismo porusza ważne na rzecz lotniczego świata (cywilnego i wojskowego) problemy, wolno wyszukać w przedtem również bieżące informacje na myśl wszelkiego rodzaju wystaw modelarskich, tudzież związki ze światowych pokazów lotniczych.

Linki zewnętrzne

Serwis www wydawcy

read comments (0)

Silnik strumieniowy (ang. ramjet) jest specyficzną odmianą silnika odrzutowego - nie ma żadnych części ruchomych. Jego budowa jest jak gdyby linia prosta: przegródka spalania z dyszą, wtryskiwacze paliwa i stabilizatory płomienia.

Schemat silnika strumieniowego. Opis:
Inlet - przelot, Compression - sprężanie, Fuel injection - wtrysk paliwa, Combustion chamber - przegródka spalania, Nozzle - dysza, Exhaust - przepust. Liczby oznaczają prędkość strumienia względem liczby Macha

Historia

Silnik strumieniowy został opatentowany w 1908 r. przez francuskiego inżyniera René Lorina. W 1933 r. Jurij Pobiedonoscew z ZSRR zbudował napęd GIRD-08. Badania ponad tego typu silnikiem prowadzili również Hamburger William Avery i René Leduc, kto w 1949 r. skonstruował największej rangi płatowiec z silnikiem strumieniowym.

Budowa

Komora spalania silnika strumieniowego jest ukształtowana racja, ażeby napływające z przodu atmosfera zmniejszało prędkość przepływu i ulegało sprężaniu w dyfuzorze wlotowym. Stabilizatory mają za funkcja wykształcić zawirowania mieszanki paliwowo - powietrznej. To pozwala wzbudzić zapał mieszankę i zdołać zachować sprawa sądowa spalania. Wynika z tego, iż poprzednio zapłonem należy przepływ powietrza zmusić, najlepiej przez rozpędzenie całości do kilkuset kilometrów na godzinę.

Do tego napęd strumieniowy prawdopodobnie wykonywać pracę w niezwykle wąskim zakresie ciągu. Postanowienie samym dopływem paliwa daje niewielkie efekty: lub motor daje sekwencja najlepszy, lub gaśnie. Lekko więcej wolno dochrapać się przez jednoczesną zmianę geometrii dyfuzora i ilości paliwa. Szkic do góry przedstawia serce strumieniowy na rzecz okołodźwiękowych prędkości przepływu. Do pracy w zakresie wysokich prędkości naddźwiękowych jest asygnowany tzw. SCRJ (Supersonic Combustion Ramjet) nazwany również Scramjet.

Zastosowanie

Silniki strumieniowe znalazły użycie głównie w technice wojskowej; służą do napędu szybkich manewrujących pocisków odrzutowych dalekiego zasięgu. Do rozpędzenia pocisków do odpowiedniej prędkości stosowane są silniki rakietowe albo są one wystrzeliwane z żwawo lecących samolotów. Próbowano ponadto używać małe silniki strumieniowe, zamocowane na końcach łopat wirnika głównego, do napędu śmigłowców. Próby były spektakularne, niemniej jednak niebezpieczne, wyniki obiecujące, przecież całkowity napęd trwale niepotwierdzony. Atrakcyjną cechą silnika strumieniowego jest jego niewybredność wobec względem paliwa: spala benzynę, kerozynę, napój alkoholowy, parafinę i inne. W miejscu komory spalania być może odkrywać się umowny zamiennik ciepła - jest dozwolone zrobić serce strumieniowy z reaktorem jądrowym, a chociażby serce na koks.

Jedynym współcześnie samolotem załogowym, wykorzystującym pomocnicze silniki strumieniowe, jest zwiadowczy Lockheed SR-71 Blackbird. SR-71 zasadniczo jest napędzany dwoma silnikami turboodrzutowymi, umieszczonymi w gondolach skrzydłowych. Zewnętrzna część gondoli tworzy serce strumieniowy dookoła silnika turboodrzutowego. Włącza się go jak należy podnieść prędkość.

read comments (0)

Fotografia samolotu z 2006 roku

Katastrofa lotu Atlasjet 4023 – nieszczęśliwy wypadek lotnicza samolotu linii Atlasjet, która miała obszar 30 listopada 2007 roku w Turcji, pobliżu miasta Keçiborlu w prowincji Isparta o godzinie 1:36 czasu miejscowego (0:36 czasu polskiego). W jej wyniku zginęło 57 osób, w tym 7 członków załogi. Słabowity aeroplan to McDonnell Douglas MD-80, wypożyczony od linii Ankair. Płatowiec leciał ze Stambułu do Isparty na południowym zachodzie kraju. Wystartował on pięćdziesiąt minut po północy czasu lokalnego. Zrazu podawano, iż zginęło 56 osób, skoro do zabitych nie wliczono 6-miesięcznego dziecka. Wśród zabitych znalazło się również 6 fizyków, pracujących powyżej projektem CERN, którzy lecieli na konferencję do Isparty. W czasie lotu zacięcie pogodowe były dobre. Po kilkudziesięciu minutach rozbił się on o clou góry i przełamał na dwaj części – tylna część pozostał na wyżej, a tułów spadł 150 m w dół zbocza. Tureckie czwarta władza spekulowały na materia stanu technicznego samolotu. Po zbadaniu czarnej skrzynki okazało się, iż rejestrator rozmów i parametrów lotu nie działały, a awarii nie zgłoszono. Za przyczynę tragedii uznano błąd pilota, kto uległ zjawisku tzw. dezorientacji przestrzennej.

Źródła

• CNN

read comments (0)