Samoloty, balony, spadochrony

Przewaga powietrzna to panowanie sił powietrznych jednej ze stron konfliktu ponad siłami powietrznymi drugiej. Jest definiowana w słowniku NATO w charakterze taki szczebel dominacji w bitwie powietrznej jednej ze stron ponad drugą, że umożliwia wykonanie operacji na lądzie, morzu i przez siły powietrzne w danym czasie i miejscu bez wyraźnej ingerencji ze okolica przeciwnika.’

Zobacz też

• Całkowita kuratela przestrzeni powietrznej
• Myśliwiec przewagi powietrznej
• Przewaga kosmiczna

read comments (0)

Prawo lotnicze reguluje układy prawne z zakresu lotnictwa cywilnego. Kodeks Prawa Lotniczego stosuje się do polskiego lotnictwa cywilnego natomiast, w zakresie ustalonym przez to system prawny, również do obcego lotnictwa cywilnego. Aeronautyka cywilne obejmuje wszystkie rodzaje lotnictwa, z wyjątkiem lotnictwa państwowego, to jest państwowych statków powietrznych natomiast lotnisk państwowych wykorzystywanych zaledwie do startów i lądowań państwowych statków powietrznych.

Linki zewnętrzne

• Urząd Lotnictwa Cywilnego

read comments (0)

Carlos Gardel (1933)

Carlos Romuald Gardel (ur.11 grudnia 1890 w Tuluzie, Republika francuska, zm. 24 czerwca 1935 w Medellín, Kolumbia) - argentyński śpiewak francuskiego pochodzenia, muzyk pieśni z gatunku tango. Nazwa rodowa urodzenia Charles Gardes.

Przez Argentyńczyków traktowany za najwiekszego z tych, którzy kiedy tylko śpiewali tango i za jednego z największych kompozytorów tego gatunku muzycznego. Uznawany jest za osobę, która na stałe wprowadziła lirykę (napis) do tanga argentyńskiego od nagrania w końcu 1917 roku piosenki Mi noche triste. Światowe sukcesy tanga argentyńskiego poprzedzają sukcesy Gardela o co najmniej dekadę (na rzecz przykładu 1913 był rokiem szaleństwa tanga w Paryżu) jednak do jego czasów, tango było głównie muzyką do słuchania i tańczenia. Śpiewał w duecie z Razzano, z którym odnosił najwieksze sukcesy pośrodku 1911-1918. W okresie 1917-1925 przyczynił się do powstania piosenki tanga w charakterze nowego gatunku. Od 1930-1933 przebywał w Paryżu i w Buenos Aires. Pracował w Nowym Jorku między 1933-1935, dokąd pracował m.in. ponad filmami. Stracił życie w katastrofie lotniczej ponad Kolumbią w 1935 roku.

Płyty z jego nagraniami rozchodziły się w ogromnych nakładach, a i dziś cieszą się niemałym powodzeniem. Między 1917 - 1921 Gardel nagrał 17 tang, w 1922 nagrał 20, a w 1923 roku nagrał 33 tanga. W okresie tym pieśń tanga stała się jego głównym repertuarem.

Ciało Gardela odprowadziło na park sztywnych Chacarita w Buenos Aires tysiące wielbicieli. Dziś poniżej jego grobowcem leżą każdorazowo świeże kwiaty. Tu wznosi się ponadto jego statua naturalnej wielkości: uśmieszek ustabilizowany w grynszpanie, ręka podniesiona nieco gdy w sąsiedztwie spiewaniu, w której dwoje wyciągnięte palce proszą o papierosa. Wspólnie ze swoim wieloletnim współpracownikiem, Alfredo Le Pera, Gardel napisał bez liku klasycznych tang, np. Mi Buenos Aires Querido azaliż Volver. Globalny twórczość Gardela obejmuje naokoło 1500 3-minutowych utworów.

Powstało masa filmów z udziałem Gardela, głównie by rekomendować wykonywane przez niego pieśni.

Spis treści

• 1 Varia
• 2 Filmy z udziałem Carlosa Gardela
• 3 Biografia
• 4 Linki zewnętrzne

//

Varia

Piosenka Gardela Volver (odrodzenie się), przerobiona na flamenco, jest wykonywana przez Estrellę Morente w filmie Volver hiszpańskiego reżysera Almodóvara.

Nawet w deszczowe dni w Buenos Aires żarzy się między palcami w pomniku Gardela blant. Prowadzić niesie, że jaki włoży zapalonego papierosa między te palce, temu spełni się życzenie.

Gardel był właścicielem konia wyścigowego Lunatico. Inne konie Gardela: Cancionero (1927), Amargura (1927), La Pastora (1927), Guitarrista (1930, Lunatico), Theresa (1930, Lunatico), Exploto (1931) zaś Mocoroa (1931).

Gardel jest do dziś szacowny w Buenos Aires, dokąd kadry mówią o przedtem, że “śpiewa lepiej z każdym dniem”. Jeden z jego ulubionych zwrotów Veinte años no es nada (Dwadzieścia lat to nic) stało się popularnym powiedzeniem w Ameryce Łacińskiej.

Tango „Por Una Cabeza” autorstwa Gardela możemy podsłuchać w takich filmach kiedy „Prawdziwe Kłamstwa” (estrada tańca Arnolda Schwarzeneggera i Tii Carrere na początku filmu, a w scenie kończącej obraz filmowy, tu Schwarzenegger w parze z Jamie Lee Curtis), natomiast „Zapach kobiety” z Alem Pacino.

Filmy z udziałem Carlosa Gardela

• Luces de Buenos Aires (1931)
• Esperame (1933)
• La Casa es seria (1933)
• Melodia de Arrabal (1933)
• Cuesta abajo (1934)
• El Tango en Broadway (1934)
• El Día que me quieras (1935)
• Cazadores de estrellas (1935)

Biografia

• Simon Collier, The life, music, and times of Carlos Gardel, University of Pittsuburgh Press, Pittsburgh, PA, 1986, ISBN 0-8229-3535-X (biografia)
• Morena, Miguel Angel, Opowiadanie artistica de Carlos Gardel, drugie publikacja, Buenos Aires, 1983.
• Delfino, Armando, Carlos Gardel. La verad de una vida, Buenos Aires, 1968 (wspomnienia asystenta Gardela)

Linki zewnętrzne

• http://www.gardelweb.com/

read comments (0)

John Tower w 1983

John Goodwin Tower (29 września 1925 – 5 kwietnia 1991) - jankeski gracz polityczny, członek senatu ze stanu Teksas od 1961 do 1985. Był pierwszym senatorem z Partii Republikańskiej wybranym w Teksasie od drugiej połowy XIX wieku. W 1986-1987 przewodniczył komisji nazwanej potocznie jego imieniem badającej Aferę Iran-Contras. W 1989 prezydent George H. W. Bush nominował go na posada sekretarza obrony, lecz jego zgłoszenie nie została zatwierdzona przez Izba wyższa parlamentu. Powodem były zbytnio bliskie powiązania z przemysłem zbrojeniowym, podczas gdy również oskarżenia o amoralny modła życia (m.in. pijaństwo).

Zginął w katastrofie lotniczej samolotu linii Atlantic Southeast Airlines (przelot 2311), kto rozbił się w toku podejścia do lądowania w Brunswick, Georgia. Zginęły wszystkie 23 osoby na pokładzie.

Linki zewnętrzne

• Biografia w Biographical Directory of the United States Congress (en)
• Okładka magazynu Time z 6 Marca 1989, ze zdjęciem Towera i tytułem “The Tower Fiasco”

p • d • e
Przewodniczący Komisji Sił Zbrojnych Senatu Stanów Zjednoczonych

Chan Gurney • Millard E. Tydings • Richard B. Russell, Jr. • Leverett Saltonstall • Richard B. Russell, Jr. • John C. Stennis • John Tower • Barry Goldwater • Tenże sam Nunn • Strom Thurmond • John Warner • Carl Levin • John Warner • Carl Levin • John Warner • Carl Levin

read comments (0)

Warstwy atmosfery (bez zachowania skali)

Linia Kármána — umowna bariera pośrodku atmosferą Ziemi i przestrzenią kosmiczną przebiegająca na wysokości 100 km (62,1 mili) n.p.m. Powyższa określenie została przyjęta przez Międzynarodową Federację Lotniczą (FAI), która zajmuje m.in. się ustalaniem norm w aeronautyce i astronautyce.

Linia nazwana została nazwiskiem Theodore’a von Kármána, amerykańskiego inżyniera i fizyka węgierskiego pochodzenia, jaki był zaciekawiony głównie aeronautyką. Jak zwierzchni obliczył, iż w górę tej wysokości powietrze Ziemi staje się za rozrzedzona do celów aeronautyki (skoro iks wehikuł na takiej wysokości musiałby się zdenerwować szybciej od prędkości orbitalnej Ziemi, ażeby dochrapać się wystarczającą siłę nośną potrzebną do utrzymania się na tej wysokości).

Określenie amerykańska

Chociaż oficjalnie Wuj sam Zjednoczone nie definiują własnej “granicy Kosmosu”, amerykańska określenie astronauty, używana do teraz, opisuje osobę, która poleciała do góry 80 km (50 mili) n.p.m. Jest to przybliżona bariera pośrodku mezosferą i termosferą. Ta określenie była w pewnym sensie kontrowersyjna, ze względu na różnice poglądów co do granicy, pośrodku Siłami Zbrojnymi US i NASA. W 2006 dwóch pilotów X-15 zostało uhonorowanych odznaczeniami astronautów za ich przelot na wysokości w górę 110 km w latach 60. XX wieku, bowiem w tamtym czasie nie zostaliby uznani za astronautów.

Przypisy

1. ↑ Fédération Aéronautique Internationale (24 czerwca 2004). “The 100 km Boundary for Astronautics” (DOC). Deklaracja prasowe. .
2. ↑ A long-overdue tribute. NASA, 21 października 2005. .

read comments (0)

Prędkość przelotowa - średnia prędkość, z jaką porusza się statek lotniczy w trakcie lotu.

read comments (0)

Ten punkt wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi.
Trzeba w przed usprawnić: styl, dyskurs, formatowanie.
Dokładniejsze informacje o tym, co wypada ulepszyć, być przypuszczalnie znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu w sekcji Dopracować
Po wyeliminowaniu wskazanych do góry niedoskonałości prosimy zapobiec wzornik {{Wymuskać}} z kodu tego artykułu.

Katastrofa lotu United Airlines 811

Drzwi, które zostały wyrwane w czasie lotu 811.

Miejsce:
Przestrzeń powietrzna Stanów Zjednoczonych powyżej Oceanem Spokojnym.

Data:
24 lutego 1989

Godzina:
2:08

Ofiary śmiertelne:
9 osób

Ranni:
38 osób

Rodzaj katastrofy:
katastrofa lotnicza

Katastrofa lotu United Airlines 811 proch obszar 24 lutego 1989 roku. W czasie lotu z Honolulu na Hawajach do Sydney w Australii nastąpiło oderwanie przednich drzwi luku bagażowego. W wyniku dekompresji parę rzędów foteli jak jeden mąż z 9 pasażerami zostało wyssanych, a 38 rannych.

Spis treści

• 1 Tok wydarzeń
• 2 Przyczyna
• 3 Skutki
• 4 Linki zewnętrzne

//

Tok wydarzeń

United Airlines 811, płatowiec Boeing 747-122 (nr rejestracyjny N4713U) wystartował z lotniska w Honolulu o godzinie 01:52 czasu lokalnego z 18 członkami załogi i 337 pasażerami. W czasie wznoszenie miały obszar turbulencje, w związku z czym kapitan pozostawił herb “przymocować pasy” włączony. O godzinie 02:08, na wysokości naokoło 7 000 metrów w klasie firma słyszalny był paradoksalny brzmienie a wnet po poprzednio tumult, jaki wstrząsnął całą maszyną. Nastąpiło oderwanie drzwi luku bagażowego. W wyniku różnicy ciśnień nastąpiło zapadnięcie się podłogi w górę drzwi luku co spowodowało wyssanie 5 rzędów foteli, a w rezultacie śmierć 9 pasażerów. Stalowy ptak został serio wadliwy, w kadłubie powstała rozległa nieszczelność. Piloci zaczęli awaryjne obniżanie i odrodzenie się na aerodrom w Honolulu.

Silniki humoreska 3 i 4, które zostały uszkodzone.

Odłamki wyssane z samolotu w czasie dekompresji uszkodziły silniki nr 3 i 4, w związku z czym ekipa musiała je oderwać. O godzinie 02:20 ekipa zgłasiła sytuację awaryjną i rozpoczęła zrzucanie paliwa w celu bezpiecznego lądowania.

14 minut po zgłoszeniu awarii udało się pewnie wysadzić na ląd. Opróżnianie przebiegła ogromnie sprawnie i w ciągu 45 sekund wszyscy pasażerowie i członkowie załogi byli bezpieczni, tak czy owak niektórzy odnieśli pieniądz zdawkowy obrażenia.

Przyczyna

Wypadek spowodawany został przez złe odrutowanie i defekty pod ręką projektowaniu drzwi luku bagażowego. W boeingu 747 drzwi zostały zaprojektowane właśnie, że otwierały się na pozornie, co zwiększało ładowność, jednak wymagało mechanizmu zamykającego i blokującego drzwi. Gdy się okazało zaprojektowany maszyneria nie był pewny i mógł się otwierać w czasie lotu. Niezgodność ciśnień i siły aerodynamiczne mogły sprawić oderwanie się drzwi.

Skutki

Po wypadku zalecono wymianę wadliwych mechanizmów we wszystkich Boeingach 747-100. Żaden analogiczny zdarzenie nie puder później miejsca.

Dwie części drzwi luku bagażowego zostały wydobyte z Oceanu Spokojnego 26 września natomiast 1 października 1990 roku.

Samolot został naprawiony, przerejestrowany na N4724U i wrócił do służby w 1990 roku.

Linki zewnętrzne

• Opis katastrofy na stronie airdisaster.com
• Opis katastrofy na stronie aviation-safety.net

read comments (0)

Zygmunt Lewoniewski, ros. Сигизмунд Александрович Леваневский (Sigizmund Aleksandrowicz Lewaniewski) (ur. 15 maja 1902, zm. 13 sierpnia 1937) - sowiecki aeronauta podbiegunowy pochodzenia polskiego, towarzysz polskiego lotnika Józefa Lewoniewskiego.

Rodzice Zygmunta Lewoniewskiego (oryginał Teofila, papa Aleksander) pochodzili z Sokółki. W 1898 roku wyjechali do Petersburga w poszukiwaniu pracy. Młodszy potomek męski państwa Lewoniewskich, Zygmunt urodził się w Sankt Petersburgu w Rosji 15 maja 1902 (2 maja starego stylu). W młodości mieszkał głównie w Sokółce. Pracował jak robotnik. Wziął współpraca po stronie bolszewików w rewolucji październikowej 1917 i wojnie domowej w Rosji. Od 1918 służył w Armii Czerwonej. Od 1919 dowodził kompanią, od tego czasu batalionem, był szefem sztabu i dowódcą pułku strzelców na Froncie Wschodnim. W 1921 walczył z oddziałami antybolszewickimi w Dagestanie.

Od 1921 służył w 4. Oddziale Żeglugi Powietrznej (lotniczym) w Piotrogrodzie, a od 1923 w Sewastopolskiej Wojskowej Szkole Lotnictwa Morskiego (w służbie naziemnej). Od 1924 uczył się w tej szkole, którą ukończył w 1925, po czym służył jak gid w radzieckim lotnictwie wojskowym, a oraz jak nauczyciel w sewastopolskiej szkole. W 1928 został przeniesiony do rezerwy, po czym pracował w charakterze nauczyciel w Nikołajewskiej Szkole Lotniczej organizacji paramilitarnej Osoawiachim, a od 1929 do 1933 jak zwierzchnik szkoły Osoawiachimu w Połtawie.

Od wiosny 1933 pracował jak przewodnik w lotnictwie polarnym Gławsiewmorputi. W lecie 1933 dokonał przelotu łodzią latającą Dornier Wal z Sewastopola do Chabarowska. 13 lipca 1933 odnalazł i uratował w rejonie Anadyr w Czukotce amerykańskiego pilota Jamesa Matterna, kto pył awarię samolotu w trakcie próby lotu naokoło świata, po czym przetransportował go 20 lipca do Nome na Alasce. Jesienią 1933 brał wkład w lotach agitacyjnych na Ukrainie.

W lutym 1934 z dwoma innymi lotnikami udał się do USA celem zakupu samolotów Consolidated Fleetster na rzecz akcji ratowania rozbitków statku “Czeluskin”. 29 marca 1934 wyleciał na jednym z nich z G. Uszakowem z Nome. Na pokłosie oblodzenia, stalowy ptak chociaż został słaby w czasie przymusowego lądowania we wsi Wankarem w Czukotce, będącej bazą ratowników. Za męstwo w tej akcji Lewoniewski został nie bacząc na to uhonorowany 20 kwietnia 1934 wspólnie z 6 innymi lotnikami świeżo ustanowionym tytułem Bohatera Związku Radzieckiego (otrzymał odznaczenie Złota Idol nr 4).

Od 1934 studiował w Akademii Sił Powietrznych im. Żukowskiego. Był pierwszym pilotem, jaki opracował projekt przelotu z ZSRR do USA powyżej Biegunem Północnym. 3 sierpnia 1935 z dwoma innymi lotnikami G. Bajdukowem i W. Lewczenko podjął pierwszą w historii próbę przelotu samolotem ANT-25 z Moskwy ponad Biegunem Północnym do San Francisco, przecież na rezultat awarii silnika przelot został przerwany powyżej Morzem Barentsa. Latem 1936 wyjechał do USA, dokąd zakupił wodnosamolot Vultee V-1A, którym z kolei w dniach 5 sierpnia - 13 września 1936 przyleciał z żywot Angeles przez San Francisco, Uelen, Jakuck i Swierdłowsk do Moskwy. Wiosną 1937 testował w Sewastopolu zakupione w USA samolot-amfibię S-43 i łodź latającą Douglas DF.

12 sierpnia 1937 podjął próbę przelotu czterosilnikowym samolotem DB-A żart N-209, z Moskwy powyżej Biegunem Północnym do Fairbanks w USA, w charakterze komendant załogi, z 5 innymi lotnikami na pokładzie. 13 sierpnia 1937 o 13.40 aeroplan przeleciał powyżej biegunem, przecież o 14.32 ekipa doniosła o zatrzymaniu się prawego skrajnego silnika, po czym stalowy ptak zaginął bez wieści i nie został odnaleziony. Chyba uległ katastrofie nim brzegami Alaski (w bezskutecznych poszukiwaniach wziął współpraca m.in. James Mattern).

Był odznaczony m.in. Orderem Lenina, Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy, Orderem Czerwonej Gwiazdy. Jego reputacja nosiła Nikołajewska Buda Lotnictwa Morskiego, a i sowiecki statek rzeczny “Lewaniewski” z 1937, najwyższy z serii 6 jednostek typu Lewaniewski, nazwanych imionami Bohaterów ZSRR.

Źródła

• Леваневский Сигизмунд Александрович w serwisie Gieroi strany (ros.)

read comments (0)

.aero (ang. .AEROspace) - Dziedzina najwyższego poziomu w Internecie, przeznaczona na rzecz uprawnionych do jej używania firm reprezentujących wytwórczość transportu lotniczego i odcinek lotnictwa cywilnego - jest sponsorowana przez wytwórczość powietrzny. Sfera została ogłoszona 16 listopada 2000 r., w pełni operacyjna od czerwca 2001 r.

p • d • e
Funkcjonalne domeny internetowe najwyższego poziomu

Niesponsorowane: .biz .com .edu .gov .info .int .mil .name .sieć .org .pro

Sponsorowane: .aero .cat .coop .jobs .museum .travel .mobi

Infrastuktura: .arpa .root

Wprowadzane: .post .tel

Proponowane: .cym .geo .kid .kids .mail .safe .sco .web .xxx

Zlikwidowane: .nato

Zarezerwowane: .example .invalid .localhost .test

Pseudodomeny: .bitnet .csnet .local .onion .uucp

Zobacz też: Krajowa dziedzina najwyższego poziomu

read comments (0)

Ten punkt wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji.
żeby poczynić go weryfikowalnym, wypada dostarczyć przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Katastrofa lotnicza egipskiego Boeinga 767 31 października 1999 roku płatowiec egipskich linii lotniczych Egypt Air z 217 osobami na pokładzie runął do Atlantyku, w pobliżu Nantucket w Massachusetts. Stalowy ptak leciał z Nowego Jorku do stolicy Egiptu Kairu.

Spis treści

• 1 Kurs lotu
• 2 Przyczyny
• 3 Szczęśliwa Amerykanka
• 4 Zobacz też

//

Kurs lotu

Samolot Boeing 767 odbywał sztampowy przelot z Nowego Jorku do Kairu. Aura nie była najlepsza, płatowiec pył czterogodzinne opóźnienie, choć predyspozycja poprawiły się w dużej mierze i były całkiem dobre. Stalowy ptak ruszył z lotniska Keenedy’ego w NY i osiągnął wielkość przelotową. Piloci nie zgłaszają żadnych usterek całość idzie zgodnie z planem. Natomiast po 5 minutach płatowiec znika z radarów. Na obszar wysłany zostaje samolot myśliwski, pies z kulawą nogą nie wie co właśnie nie inaczej stało się z lotem 990. W końcu udaje się umiejscowić rzecz rozbita, aeroplan wpadł do Atlantyku. Nie ma wątpliwości, pies z kulawą nogą nie przeżył.

Przyczyny

Pierwszym tropem komitet powołana do zbadania przyczyn katastrofy był machnięcie terrorystyczny. Do dziś ta domysł nie jest wykluczona, choć jest niedużo prawdopodobna. Do zamachu nie przyznała się żadna zrzeszenie. Po zbadaniu czarnej skrzynki wszyscy byli zszokowani. Okazało się, że pozostały przewodnik, kto teraz przejął stery odmówił kilkakrotnie arabską modlitwę za zmarłych po czym skierował płatowiec w dół. Boeing po pionowym locie wpada do Atlantyku. Do dziś założenie z samobójstwem jest w najwyższym stopniu prawdopodobna, choć na 100% nie potwierdzona. Przenigdy na niechybnie nie dowiemy się co kierowało drugim pilotem w chwilach gdy zdecydował się na ów teatralny czyn.

Szczęśliwa Amerykanka

Początkowo na pokładzie samolotu miało się odnaleźć 218 pasażerów, lecz pewna Amerykanka spóźniła się na aerodrom i nie wsiadła na pokład Boeinga. To okoliczność, po którym na widać była zdenerwowana, uratowało jej życie. Amerykanka, dosyć zamożna, była owszem szczęśliwa, że zamówiła 100 mszy za zmarłych tudzież za cudowne ocalenie.

Zobacz też

• wielkie katastrofy samolotów cywilnych

read comments (0)