Samoloty, balony, spadochrony

Zenon Ludwik Klemensiewicz (ur. 2 listopada 1891 w Tarnowie, zm. 2 kwietnia 1969 w Zawoi-Podpolicach krąg Suchej Beskidzkiej), lingwista lokalny, nauczyciel Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek Polskiej Akademii Umiejętności i Polskiej Akademii Nauk.

Był synem Ignacego (urzędnika) i Kamili z Rożanowiczów. W latach 1901-1909 uczęszczał do gimnazjum w Nowym Sączu, po pewnym czasie (do 1914 studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim lingwistyka i historię literatury, m.in. u Ignacego Chrzanowskiego, Józefa Kallenbacha, Jana Łosia, Jana Michała Rozwadowskiego; w późniejszym czasie uzupełniał szkoła wyższa na uniwersytetach we Fryburgu i Paryżu (1926-1927). W czasie I wojny światowej służył w armii austriackiej na frontach rosyjskim i włoskim; 1918-1921 był oficerem Wojska Polskiego. W 1919 rozpoczął pracę jak nauczyciel języka polskiego w Gimnazjum im. Sobieskiego w Krakowie (do 1939). Od 1923 współpracował z Uniwersytetem Jagielońskim, prowadząc skrypt z dydaktyki języka polskiego; na podstawie pracy Orzecznik w pobliżu formach osobowych słowa “być” doktoryzował się na tej uczelni w 1925. Analogiczne skrypt prowadził również w Państwowym Pedagogium w Krakowie (1928-1931) i Instytucie Pedagogicznym w Katowicach (1928-1932). W 1930 uzyskał na UJ habilitację z języka polskiego (po przedstawieniu rozprawy Liczebnik główny w polszczyźnie literackiej. Gawęda formy i składni), a w 1933 habilitację z dydaktyki języka polskiego. W 1939 został nasamprzód profesorem tytularnym, a na dniach profesorem zwyczajnym UJ (w Katedrze Języka Polskiego). W charakterze oficer rezerwy brał współpraca w kampanii wrześniowej, później uczestniczył w tajnym nauczaniu uniwersyteckim. W 1945 powrócił do pracy na UJ, w latach 1947-1952 kierował Katedrą Języka Polskiego, w roku akademickim 1947/1948 był dziekanem Wydziału Humanistycznego; przeszedł na emeryturę w 1961. Był spętany dodatkowo z innymi jednostkami naukowymi - Pracownią Słownika Polskiego XVI Wieku Instytutu Badań Literackich PAN (1953-1961), Pracownią Słownika Staropolskiego PAN (1956-1958 majster), Zakładem Językoznawstwa PAN w Krakowie (1958-1961 majster, 1958-1960 nadzorca Pracowni Historii Języka Polskiego, 1960-1961 brygadzista Pracowni Składni Historycznej), Ośrodkiem Badań Prasoznawczych w Krakowie (od 1961 nadzorca Pracowni Językoznawczej, od 1965 prowadzący Rady Naukowej). W latach 1945-1948 przewodniczył Sekcji Szkół Wyższych i Instytutów Naukowych Związku Nauczycielstwa Polskiego.

W 1946 został powołany na członka-korespondenta Polskiej Akademii Umiejętności. Od 1954 był członkiem-korespondentem, a od 1961 członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk, w latach 1965-1968 zasiadał w Organ wykonawczy PAN, był członkiem władz Oddziału PAN w Krakowie (1957-1965 wiceprzewodniczący, od 1965 prowadzący) i wiceprzewodniczącym Komitetu Językoznawstwa PAN (od 1961). Należał skądinąd m.in. do Towarzystwa Miłośników Języka Polskiego (1923-1949 sekretarka, od 1959 pryncypał) i Polskiego Towarzystwa Językoznawczego (1925 członek-założyciel, 1938-1949 sekretarka, 1950-1956 boss); był wiceprezesem Związku Nauczycielstwa Polskiego. Wraz z Julianem Aleksandrowiczem, Walerym Goetlem, Romanem Ingardenem i Wyraz przeciwstawny Kępińskim zakładał przy upadek lat 50. Krakowskie Asysta Higieny Psychicznej. Został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Własny, bułgarskim Orderem Św. Cyryla i Metodego, tytułem Zasłużonego Nauczyciela PRL. Zginął w katastrofie lotniczej przy Zawoją.

Jego zainteresowania naukowe obejmowały gramatykę historyczną, gramatykę języka polskiego, dydaktykę języka polskiego. W 3-tomowej publikacji Historia języka polskiego (1961-1972) przedstawił szerokie przenoszenie dziejów języka polskiego od czasów prasłowiańskich do 1939 roku. Prowadził badania porównawcze powyżej językiem poetyckim polskiego romantyzmu, modernizmu, pozytywizmu i dwudziestolecia międzywojennego. Dokonał nowego ujęcia wszystkich typów związków składniowych w języku polskim (Składnia opisowa współczesnej polszczyzny kulturalnej, 1937). Opracował mrowie podręczników na rzecz szkół powszechnych i średnich, współpracował z redakcjami “Języka Polskiego”, Słownika staropolskiego, Słownika języka A. Mickiewicza. W charakterze uczeń gimnazjum, członek kółka literacko-artystycznego, przełożył na esperanto jedną z nowel Sienkiewicza (1908). W latach 30. był członkiem Komitetu Ortograficznego, zajmującego się reformą pisowni polskiej. Krótko zanim śmiercią zainicjował telewizyjny następstwo audycji poświęconych językowi polskiemu. Do grona jego uczniów należeli m.in. Walery i Krystyna Pisarkowie.

Obecnie dzieło sztuki naukowca kontynuuje jego córa, dodatkowo lingwista, belfer doktór habilitowany, członek Rady Języka Polskiego i Rady Naukowej Instytutu Języka Polskiego PAN, Irena Bajerowa.

Ogłosił naokoło 600 prac naukowych, m.in.:

• Dwa urywki z dziennika polonisty (1922)
• Jak trenować języka ojczystego (1922)
• Język lokalny. Podręcznik do nauki o języku ojczystym (1926)
• Nauka gramatyki języka ojczystego za granicą (1927-1928)
• Szczątki niezłożonej odmiany przymiotników w staropolszczyźnie (1927)
• Cel nauczania gramatyki języka ojczystego w szkole (1928)
• Dydaktyka nauki o języku ojczystym (1929)
• Podstawowe problematyka zamierzonej reformy ortograficznej (1935)
• Walka o ortografię (1935)
• Gramatyka współczesnej polszczyzny kulturalnej w zarysie (1939)
• Jak określać mowa osobniczy (1946)
• Poprawność i pedagogika językowa (1947)
• Skupienia alias syntetyczne grupy wyrazowe (1948)
• Jak żyła język polski do końca XVI wieku (1949)
• Problematyka składniowej interpretacji stylu (1951)
• Podstawowe wiedza z gramatyki języka polskiego (1952)
• O różnych odmianach współczesnej polszczyzny (1953)
• Zarys składni polskiej (1953)
• Bibliografia ekslibrisu polskiego (1954)
• Gramatyka historyczna języka polskiego (1955, z Tadeuszem Lehrem-Spławińskim i Stanisławem Urbańczykiem)
• W kręgu języka literackiego i artystycznego (1961)
• Usługowa zależność języka (1966)
• Ze studiów powyżej językiem i stylem (1969)

Źródła:

• Biogramy uczonych polskich, Część I: Nauki społeczne, kajet 2: K-O (wobec redakcją Andrzeja Śródki i Pawła Szczawińskiego), Ossolineum, Wrocław 1984

read comments (0)

Melanie Thornton

Melanie Janene Thornton (ur. 13 maja 1967, zm. 24 listopada 2001) – amerykańska piosenkarka. Współtworzyła europejską grupę La Bouche, założoną przez niemieckiego producenta Franka Fariana, kto po sukcesach swoich grup Boney M i Eruption w latach 70. i Milli Vanilli w 80., postanowił również w latach 90. pokonać giełda muzyczny tworząc wyjąwszy La Bouche również boysband No Mercy.

Nagrane hity to Be My Lover tudzież śpiew Sweet Dreams z grupą La Bouche, które w latach 90. były na szczytach list przebojów. W 2000 r. rozpoczęła solową karierę w Niemczech. Zanim listopadem 2001 roku zabłysnęła hitami takimi podczas gdy: Love How You Love Me, Wonderful Dream, Memories and Heartbeat. W 2001 r. na rynku muzycznym pojawiła się nowa płyta Melanie Thornton zatytułowana Ready to fly (Gotowa do lotu), ukazały się trzy single z albumu tudzież nagrana perfidnie na rzecz Coca-Coli świąteczna pieśń Wonderful Dream. Na płycie DJ Bobo Celebration, która ukazała się na początku 2002 roku, gościnnie zaśpiewała z przed piosenkę przy tytułem Love of my Life. W listopadzie 2001 roku zginęła w katastrofie samolotu, w trakcie wyjazdu w celu reklamowania swojego albumu. W ową tragiczną sobotę występowała w Lipsku. Wieczorową porą, w Berlinie wsiadła na pokład samolotu, którym miała stworzyć pozór się do Zurychu. Właśnie się niemniej jednak nie stało. Płatowiec rozbił się na krótko nim lądowaniem. 24 osoby, również Melanie Thornton, poniosły śmierć na miejscu. Udało się uchować dziewięć osób, które w ciężkim stanie przewieziono do szpitala. Na pokładzie samolotu znajdowały się plus członkinie żeńskiego tria Passion Fruit, w najwyższym stopniu znanego z utworu Rigga Ding Dong Song. Duet z nich - Maria Serrano-Serrano i Nathaly Van Daleko Ende – również znalazły się wśród ofiar katastrof. Przeżyła jeno trzecia z dziewcząt – Debby St. Maarten.

Życie osobiste

Melanie Janene urodziła się w Charleston, w Południowej Karolinie. Uczyła się śpiewu w wieku 6 lat, a dodatkowo gry na fortepianie i klarnecie. Podczas gdy dorastała jej mama lubiła stosować się wykonawców takich gdy: Aretha Franklin i Roberta Flack. Melanie udawała żeńskich wykonawców, których zobaczyła w telewizji, albo usłyszała w radiu.

Później ukończyła swoje nauki w college’u, w którym zdobyła dużo nagród młodych talentów. Bywała w klubie nazwanym “The Peacock Lounge“, na przestrzeni jam session podczas gdy ekipa zaprosił publikę na widownię by śpiewać wspólnie z nimi. Marzyła o karierze muzycznej. W lutym 1992 r. wyjechała do Szwab. Jej zakonnica mieszkała w tamtym miejscu ze swoim mężem. Jego wujek, Bob Chisolm, śpiewak i pianista, zachęcał Melanie by spróbowała wykonywać pracę w nocnym klubie. Śpiewała w Macon, Ga, Band, Danger Zone.

Linki

• Oficjalna niemiecka stronica Melanie Thornton

read comments (0)

Heliport - gatunek portu lotniczego, jaki jest z drugiej ręki jeno przez cywilne śmigłowce. ów przystań ze względu na swoje małe proporcja jest często umieszczany w siedlisko miasta czy też na dachach dużych budynków.

read comments (0)

Aserca Airlines

wenezuelskie linie lotnicze

kod linii IATA
ICAO
R7
OCA

założone
1994

trasy
9

wielkość floty
20

www.asercaairlines.com

Aserca Airlines - wenezuelska pasek lotnicza z siedzibą w Valencii.

read comments (0)

Ricky Nelson w filmie z 1959 roku - Rio Bravo

Eric Hilliard “Ricky” Nelson, uznany i w charakterze Rick Nelson, (ur. 8 maja 1940 r. w Teaneck NJ, zm. 31 grudnia 1985 r. w DeKalb TX ) - jankeski histrion, wokalista i gitarzysta popowy, spętany z gatunkami muzyka rockowa and roll i country ksiądz prawosławny. Nelson był jednym z pierwszych nastoletnich artystów rockowych, cieszących się dużą popularnością - nie jednosezonową, gdy wielu jego naśladowców, jednakże długoletnią, co świadczy o jego autentycznym talencie. 31 grudnia 1985 roku zginął w katastrofie lotniczej.

W roku 1987 Ricky Nelson został wtajemniczony do Rock and Roll Foyer of Fame.

Dyskografia Ricky Nelsona:

• 1957 Ricky
• 1957 Teen Time
• 1958 Ricky Nelson
• 1959 Ricky Sings Again
• 1959 Songs by Ricky
• 1960 More Songs by Ricky
• 1961 Rick Is 21
• 1962 Krążek Seven by Rick
• 1963 Rick Nelson Sings “For You”
• 1963 For Your Sweet Love
• 1963 It’s Up to You
• 1963 Long Vacation
• 1964 The Very Thought of You
• 1965 Spotlight on Rick
• 1965 Best Always
• 1966 Love and Kisses
• 1966 Bright Lights & Country Music
• 1967 Country Fever
• 1968 I Need You
• 1968 Perspective
• 1969 Another Side of Rick
• 1970 Rick Nelson in Concert (The Troubadour, 1969)
• 1970 Rick Nelson in Concert
• 1970 Rick Sings Nelson
• 1971 Płomienisty the Fifth
• 1972 Garden Party
• 1974 Windfall
• 1977 Intakes
• 1981 Playing to Win
• 1996 Live at the Aladdin
• 2002 Teenage Idol
• 2003 The Lost ’60s Recordings

read comments (0)

Dramat lotnicza na wzgórzu Superga

Pozostałości rozbitego samolotu.

Kraj
Włochy

Miejsce
okolice Turynu

Data
4 maja 1949

Godzina
17:04

Ofiary śmiertelne:
31 osób

Rodzaj katastrofy
katastrofa lotnicza

Katastrofa lotnicza na wzgórzu Superga - dramat z udziałem samolotu linii Avio Linee Italiane, w okolicach Turynu. Wydarzyła się w środę, 4 maja 1949 roku, kiedy trzysilnikowy Fiat G212CP rozbił się na wzgórzu Superga, uderzając w marmurową bazylikę. Zginęło 31 osób, wszystkie, które znajdowały się na pokładzie.

Spis treści

• 1 Tok katastrofy
• 2 Prawdopodobne przyczyny
• 3 Spis ofiar katastrofy
• 4 Wielkie Torino
• 5 Literatura i źródła

//

Bieg katastrofy

Tablica poświęcona pamięci ofiar katastrofy.

Dwuletni aeroplan włoskiego towarzystwa A.L.I. wystartował z Lizbony o 952, rozpoczynając rejs do Turynu. Na pokładzie znajdowało się 27 pasażerów i czteroosobowa ekipa. Wśród podróżnych przeważała wspólnota osiemnastu piłkarzy włoskiego zespołu piłkarskiego AC Torino, powracająca do ojczyzny po rozegranym w stolicy Portugalii meczu. W dzisiejszych czasach, pokonanie trasy z Lizbony do Turynu odrzutowcem zajęłoby godzinę, tymczasem trójsilnikowej maszynie w 1949 roku przed chwilą pierwsza ekipa lotu do Barcelony - z celu zatankowania paliwa - zajęła powyżej 3 godziny - zakończyła się o 1315 czasu lokalnego.

Gdy o 1641 ekipa aeroplan przeleciała ponad Savoną na wysokości 2000 m, ekipa samolotu połączyła się z turyńskimi kontrolerami. W rejonie portu lotniczego panowały nadzwyczajnie trudne zacięcie pogodowe: widzialność sięgała 1200 m, z podstawą chmur na wysokości 400 m. Piloci zostali zmuszeni słabnąć powała lotu do momentu, w której widzialność poprawi się. Natomiast w okolicach wzniesienia Superga (675 m n.p.m.), ta osiągała obecnie tylko 40 m. Naokoło godziny 1704, w momencie, podczas gdy ekipa w dalszym ciągu obniżała przelot, nastąpiła kraksa ze zboczem: aeroplan rozbił się o mury tamtejszej bazyliki, zabijając wszystkie 31 osób na pokładzie. Ocalał jeno część ogona maszyny pospołu ze statecznikiem pionowym.

Prawdopodobne przyczyny

W roku 1949 prowadzący śledztwo katastrofę mieli niezwykle nieznaczny dojazd do danych, mogących wyeksplikować katastrofę. Rejestratory parametrów lotu nie istniały, równie, gdy niemało innych technik, pozwalających rozpoznać przyczyny zdarzenia. Kiedy przeciętnie w takich przypadkach, winą - często nie w porządku - obarczano załogę samolotu ewentualnie pogodę. Za główne przyczyny katastrofy uznano gęstą mgłę, ograniczającą widzialność, błąd nawigacyjny i niedostateczną komunikację radiową.

Wykaz ofiar katastrofy

Piłkarze AC Torino

• Valerio Bacigalupo
• Aldo Ballarin
• Dino Ballarin
• Milo Bongiorni
• Eusebio Castigliano
• Rubens Fadini
• Guglielmo Gabetto
• Ruggero Grava
• Giuseppe Grezar
• Ezio Loik
• Virgilio Maroso
• Danilo Martelli
• Valentino Mazzola
• Romeo Menti
• Piero Operto
• Franco Ossola
• Mario Rigamonti
• Giulio Schubert

Działacze AC Torino

• Arnaldo Agnisetta, menedżer
• Ippolito Civalleri, menedżer
• Ernest Erbstein, trener
• Leslie Lievesley, trener
• Ottavio Corina, masażysta

Dziennikarze

• Renato Casalbore, (”Tuttosport“)
• Luigi Cavallero, (”La Stampa“)
• Renato Tosatti, (”Gazzetta del Popolo“)

Organizator zawodów

• Andrea Bonaiuti

Obsługa samolotu

• Pierluigi Meroni, kapitan
• Antonio Pangrazzi
• Celestino D’Inca
• Cesare Biancardi

Szczątki ofiar spoczęły na turyńskim cmentarzu Palazzo Madonna. Była to jedna z największych tragedii w historii włoskiego sportu.

Wielkie Torino

Drużyna piłkarska FC Torino, znajdująca się na pokładzie, wracała z pożegnalnego meczu José Ferreiry z zespołem Benfiki, rozegranego dwadzieścia cztery godziny już, 3. maja, w Lizbonie. Turyński ekipa zwany później Grande Torino (Wielkie Torino) był w tamtym czasie najlepszym zespołem Włoch, w ostatnich 3 latach (1946, 1947 i 1948) zdobywał maestria kraju. W dniu katastrofy bezpiecznie zmierzał po czwarty z mniej więcej tytuł, zajmując 1. obszar w tabeli rozgrywek na 4 kolejki do końca sezonu.

Po katastrofie aktywiści Milanu, jednego z głównych rywali turyńskiego zespołu do tytułu mistrzowskiego, zaapelowali do włoskiej federacji o automatyczne przyznanie zespołowi Torino tytułu Mistrza Włoch. Oferta została bez głosów sprzeciwu poparta przez inne kluby. W pozostałych meczach na boisku grali juniorzy turyńskiego zespołu. W późniejszych latach klub nie osiągał obecnie takich wyników podczas gdy uprzednio. Na następujący tytuł czekał aż do sezonu 1975/76.

Jedynym graczem Torino, jaki pozostał z pierwszej drużyny klubu, był Sauro Tomà, jaki był w tamtym okresie poszkodowany. Katastrofy cudem uniknął Ladislao Kubala, gracz Pro Patrii, jaki zgodził się wciąć wkład w lizbońskim meczu, jakkolwiek w ostatniej chwili zrezygnował z wyjazdu z powodu choroby syna.

Spis bibliograficzny i źródła

• Roberto Thoni, “L’ultimo urlo per il grande Torino“, Abaco Editori
• Dino Buzzati, “in La nera di Dino Buzzati“, Oscar Mondadori
• Raport w serwisie Aviation Safety Network

read comments (0)

Bitwa powietrzna - wszelkie działania militarne przeprowadzane przez wojskowe statki powietrzne (samoloty, śmigłowce) w celu wyeliminowania statków powietrznych przeciwnika z danego obszaru przestrzeni powietrznej.

W trakcie walki z trudem przemawiać o dowodzeniu, bowiem są to tak bywa pojedynki poszczególnych maszyn. Dopóki parę maszyn znajduje się w rezerwie jest dozwolone nimi rozkazywać w poprzek skierowanie ich do walki w odpowiednim miejscu i momencie, choć jak kampania rozpocznie się na dobre, dowodzący traci gros kontroli ponad podwładnymi.

Bitwa powietrzna trwa średnio parę bądź kilkanaście minut. Za bitwy powietrzne uważa się niekiedy dodatkowo wielkie kampanie lotnicze, np. Bitwę o Anglię.

Zobacz też

• przegląd zagadnień z zakresu wojskowości

read comments (0)

Chłodzenie ablacyjne, ablacja - w lotnictwie: odmiana obniżania temperatury powierzchni niezmiernie szybkich statków poruszających się w gęstych warstwach atmosfery. Daje przypadek przekroczenia bariery cieplnej pojazdom kosmicznym, które powracają na Ziemię.

Proces ów bazujący jest na odparowywaniu bądź sublimacji tzw. warstwy ablacyjnej, która tworzona jest przez specjalne materiały przeznaczone do odparowywania, zwane ablatorami (są to np. termoodporne polimery wzmacniane włóknami nieorganicznymi, a dodatkowo żywice epoksydowe albo lit). Materiały te odparowują w toku wnikania w górne warstwy atmosfery.

Chłodzenie ablacyjne polega na skierowaniu strumienia na warstwę ablacyjną gazu o dużej prędkości i wysokiej temperaturze, przez co pokrywa ablacyjna zmienia się w warstwę koksu o niskiej przewodności cieplnej o porowatej fakturze.

Opracowano na podstawie informacji zawartych w Popularnej Encyklopedii Powszechnej, Gród podwawelski 1994, ISBN 83-85719-07-5.

read comments (0)

Aerocar – płatowiec pasujący do ruchu drogowego. Został zaprojektowany i skonstruowany przez Moultona Taylora w 1949 r. Jest to najsłynniejszy “fruwający auto” wszech czasów. W sumie wyprodukowano dopiero co szóstka pojazdów. Dzisiaj w stanie do lotu jest właśnie jeden.

Spis treści

• 1 Konstrukcja
• 2 Osiągi
  • 2.1 Aerocar I
• 3 Linki zewnętrzne

//

Konstrukcja

Samolot był górnopłatem z czteropodporowym podwoziem stałym.

Pojazd wyposażony został w śmigło pchające i składane skrzydła. Umożliwiało to na przekonfigurowanie samochodu w płatowiec w ciągu pięciu minut. Chwost i skrzydła samolotu po złożeniu były przygotowane do holowania.

Zostały zaprojektowane trzy wersje pojazdu oznaczone poprawnie: I, II i III. Dzisiaj biznes pracuje ponad nowym modelem, jaki ma przenosić nazwę Aerocar 2000. Ma być on skonstruowany na bazie samochodu Lotus Elise.

Osiągi

Aerocar I

• prędkość maksymalna: 172 km/h
• zasięg: 480 km
• pułap: 3,658 m
• prędkość wznoszenia: 168 m/min

Linki zewnętrzne

film archiwalny na video.google.com

read comments (0)

Hewa Bora Airways

kongijskie linie lotnicze

kod linii IATA
ICAO
EO
ALX

założone
1994

trasy
14

wielkość floty
12

www.hba.cd

Hewa Bora Airways - kongijska pasek lotnicza z siedzibą w Kinszasie. Głównym hubem jest przystań powietrzny Kinszasa.

read comments (0)