Samoloty, balony, spadochrony

Lothar von Richthofen

Lothar von Richtofen w 1918 roku

Urodzony
27 września 1894
Wrocław

Zmarł
4 lipca 1922

Lothar Freiherr von Richthofen (ur. 27 września 1894 we Wrocławiu, zm. 4 lipca 1922) - niemczyzna aeronauta, as myśliwski okresu I wojny światowej, towarzysz Manfreda. Odniósł 40 zwycięstw powietrznych.

Spis treści

• 1 Życiorys
  • 1.1 I konflikt zbrojny światowa
  • 1.2 Po I wojnie światowej
• 2 Zobacz też
• 3 Źródła

//

Życiorys

Urodził się we Wrocławiu w rodzinie niższej szlachty pruskiej, od tego czasu przeprowadził się z rodziną do Świdnicy. Jego starszym bratem był Manfred von Richthofen, późniejszy najogromniejszy as myśliwski I wojny światowej, znany jako “Czerwonym Baronem”.

Lothar na miarę brata uczęszczał do szkół wojskowych, a od tego czasu rozpoczął służbę wojskową w kawalerii.

I konflikt zbrojny światowa

Po wybuchu I wojny światowej służył jak oficer kawalerii na froncie francuskim, z kolei na froncie wschodnim. Również niczym Manfreda, Lothar w 1915 przeniósł się do lotnictwa.

Początkowo służył jak strzelec-bombardier w pułku bombowym Kampfgeschwader 4 we Francji, między innymi na froncie wobec Verdun. W grudniu 1916 został odznaczony Żelaznym Krzyżem I klasy. Odtąd ukończył warsztaty pilotażu i 6 marca 1917 uzyskał za sprawą brata transfer do elitarnej eskadry myśliwskiej Jagdstaffel 11 (Jasta 11), dowodzonej przez Manfreda. Acz pozostawał w cieniu słynnego brata, jednakże Lothar żwawo okazał się również dobrym i agresywnym pilotem, latając wspólnie z Manfredem. 28 marca 1917 zestrzelił wiodący prym stalowy ptak (samolot myśliwski RAF FE.2b). 1 maja, w trakcie urlopu Manfreda, Lothar mając nuże 16 samolotów zestrzelonych, objął komenda powyżej eskadrą.

7 maja 1917 Lotharowi oficjalnie przypisano zestrzelenie czołowego brytyjskiego asa Alberta Balla, jednak sytuacja tej walki przebiegającej wieczorową porą w trudnych warunkach atmosferycznych, nie są do dziś wyjaśnione. Jak w wyższym stopniu prawdopodobną wersję podaje się, że Angol stracił orientację w chmurze i rozbił się. W czasie tej walki błędny został również płatowiec Lothara, atoli zdołał on awaryjnie wysadzić na ląd. 13 maja Lothar, po zestrzeleniu samolotu obserwacyjnego B.E.2, został raniony ogniem karabinowym z ziemi i po awaryjnym lądowaniu, spędził 5 miesięcy na leczeniu. Co prawda wiosną 1917 wyższość techniczna niemieckiego lotnictwa była największa (czas ów zwany został przez Brytyjczyków “krwawym kwietniem”), jednakże Lothar w tym okresie jak młody oprowadzacz w ciągu 47 dni uzyskał aż 24 zwycięstwa powietrzne. 14 maja został odznaczony najwyższym niemieckim orderem Pour le Mérite.

Lothar (po prawej) i Manfred von Richthofen

24 września 1917 Lothar powrócił z leczenia, obejmując komenda eskadry Jasta 11 (Manfred był w owym czasie dowódcą 1 Pułku Myśliwskiego - JG1, grupującego plus Jasta 11). Swoje 25. wygrana powietrzne Lothar odniósł wówczas 9 listopada 1917, latając na Fokkerze Dr.I. 13 marca 1918, mając 29 zwycięstw, został po trafienie pozostały zestrzelony w walce powietrznej i na rezultat awaryjnego lądowania doznał obrażeń, po których znowu trafił do szpitala. W tym czasie, 21 kwietnia śmierć poniósł Manfred.

Wbrew opiniom lekarzy Lothar powrócił do latania i 19 lipca 1918 znowu otrzymał komenda Jasta 11. Pierwsze danie po powrocie wygrana, a swoje 30., odniósł 25 lipca na nowym myśliwcu Fokker D.VII. Wobec upadek lipca dowodził ponadto całym pułkiem JG1, w zastępstwie urlopowanego Hermanna Goeringa. W toku intensywnych walk w pierwszej połowie sierpnia zestrzelił kolejne 10 samolotów, zwiększając liczbę swoich zwycięstw do 40 i latając często z Erichem Loewenhardtem. Ostatnie wygrana odniósł 12 sierpnia 1918 ponad brytyjskim asem Johnem Summersem (8 zwycięstw). Następnego dnia, znowu 13. dnia miesiąca, Lothar von Richthofen został raniony w udo. Udało mu się wysadzić na ląd, jednakże ustawiony na kuracja aktualnie nie powrócił do latania bojowego. Uwzględniając względnie krótki okres, który Lothar von Richtohefn spędził na froncie między leczeniem, był on jednym z najefektywniejszych asów myśliwskich, być być może co więcej lepszym od swojego brata Manfreda. Zajmował wobec względem liczby zwycięstw 10. obszar na listowie niemieckich asów, na równi z Oswaldem Boelcke i Franzem Büchnerem.

Po I wojnie światowej

Po I wojnie światowej, Lothar zajął się lotnictwem cywilnym. 4 lipca 1922 Lothar, pilotując płatowiec pasażerski nr D1481 z Berlinka do Hamburga, poniósł śmierć w katastrofie na następstwo awarii silnika (pasażerowie ocaleli). Został pochowany w Świdnicy.

Zobacz też

• Manfred von Richthofen
• Wolfram von Richthofen

Źródła

• Lothar von Richthofen
• (en) The Aerodrome (spis zwycięstw)

read comments (0)

John Garang

John Garang de Mabior (ur. 23 czerwca 1945, zm. 30 lipca 2005), sudański mundurowy i działacz polityczny, przewodzący ruchu partyzanckiego.

Garang pochodził z najliczniejszego na południu Sudanu plemienia Dinków. Brał wkład w pierwszej sudańskiej wojnie domowej, a po jej zakończeniu (1972) wstąpił do armii, dokąd dosłużył się stopnia pułkownika. Studiował w Stanach Zjednoczonych.

W 1983 stanął na czele Ludowej Armii Wyzwolenia Sudanu. W tym samym roku wybuchła trwająca powyżej 20 lat konflikt zbrojny domowa między islamską północą a murzyńskim południem kraju. Spór pochłonął 2 mln ofiar, kolejne 4 miliony ludzi zostało przesiedlonych.

Na mocy podpisanego w 2005 przez ranga Sudanu i Armię Wyzwolenia Sudanu porozumienia pokojowego środek dnia stało się autonomią, a Garang został pierwszym prezydentem Sudanu Południowego i wiceprezydentem Sudanu. Funkcje pełnił od 9 stycznia 2005 do dnia swojej śmierci.

Zginął w wypadku śmigłowca. Na kierować o jego śmierci na południu Sudanu wybuchły demonstracje. Następcą Garanga został Salva Kiir Mayardit.

read comments (0)

Andrzej Glass - potomek męski Henryka Glassa, inżynier aeronautyczny, projektant aeronautyczny, historyk lotnictwa, harcmistrz, członek Naczelnictwa ZHR w kadencji 2006-2008.

Aktywność zawodowa

Pracował w PZL Okęcie w charakterze architekt obok projekcie samolotu PZL-104 Wilga w zespole kierowanym przez mgr inż. Bronisława Żurakowskiego. W późniejszym okresie pracował naukowo w Instytucie Lotnictwa a w Instytucie Historii Nauki i Techniki PAN. Były wydawca boss miesięcznika “Nauki techniczne lotnicza i astronautyka”. Jest autorem powyżej 40 książek z historii techniki lotniczej.

Harcerstwo

Do harcerstwa wstąpił w 1943 roku. W latach 1957 - 1961 prowadził urząd powietrzny Stołecznej Komendy Chorągwi ZHP, i harcerskie kursy lotnicze: drużynowych, instruktorów modelarstwa natomiast szybowcowe. Powrócił do czynnej pracy harcerskiej w 1980 roku. Ojciec chrzestny systemu harcerskiego wychowania lotniczego. Prowadzący Rady Wychowania Lotniczego ZHP w latach 1981-1995.

W 1995 roku przeszedł do ZHR. Skryba kilkunastu książek harcerskich i wielu artykułów. Współcześnie pełni funkcje członka Naczelnictwa ZHR i przewodniczącego Kapituły Stopnia Harcerza Rzeczypospolitej w Mazowieckiej Chorągwi Harcerzy ZHR.

13 kwietnia 2008 roku został odznaczony przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

read comments (0)

Ten punkt wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji.
żeby poczynić go weryfikowalnym, powinno się oddać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach.

Biały Kuśka (L’Oiseau Blanc) - właśnie nazywał się stalowy ptak typu Levasseur Pl-8, na którym Charles Nungesser i Francois Coli podjęli w 1927 roku próbę transatlantyckiego przelotu non-stop z Paryża do Nowego Jorku. Ich celem, mało tego zapewnienia sobie miejsca w historii, była Zadośćuczynienie Orteigi, ustanowiona na rzecz pierwszej załogi, która przeleci powyżej północnym Atlantykiem z Paryża do Nowego Jorku ewentualnie w przeciwieństwie. Niektórzy z konkurentów Nungessera i Coliego zginęli, inni rozbili swoje maszyny obok obtarcie. Niemniej jednak Francuzom udało się bez ryzyka odpaść z podparyskiego lotniska Le Bourget. Rozumie się samo przez się, że pewnie wylecieli ponad wielka woda powyżej brzegami Irlandii, niemniej od tego momentu układy na przedmiot “Białego Ptaka” są niejasne. Istnieją dowody, że piloci przekroczyli Ocean atlantycki, dotarli do Nowej Fundlandii i polecieli potem, na środek dnia. Ponad lasami amerykańskiego stanu Maine aeroplan widziano, a właściwie słyszano, przeszły trafienie. “L’Oiseau Blanc” przenigdy nie dotarł do portu przeznaczenia, a legendy o jego losie do współcześnie rozbudzają wyobraźnię. Wolno wprawdzie z dużą dozą prawdopodobieństwa stwierdzić,że Nungesser i Coli leżą na amerykańskiej ziemi, a nie, kiedy sądzono nim dotarciem do relacji świadków w latach osiemdziesiątych XX wieku, na dnie Atlantyku.

Levasseur Pl-8

silnik: Lorraine-Dietrich, tuzin cylindrów, 450 KM elastyczność skrzydeł 14.6 metrów rozciągłość 9.7 metrów wielkość 3.9 metrów nawierzchnia skrzydeł 60.5 metrów kwadratowych maksymalna prestiż do startu 5,030 kilogramów

Maszyna posiadała odrzucane podwozie, wodoodporny, hydrodynamiczny tułów i składane śmigło. Ogół na rzecz zmniejszenia ciężaru. Aeroplan proch docelowo dobijać do brzegu na rzece Hudson w Nowym Jorku.

read comments (0)

Ciężar funkcjonalny to niezgodność między ciężarem całkowitym i własnym samolotu.

read comments (0)

Inhalator tlenowy - gatunek urządzenia pokładowego w samolotach. Inhalator ów umożliwia załodze samolotu na respiracja tlenem z butli w czasie lotów na dużych wysokościach.

read comments (0)

Fritz Todt (ur. 4 września 1891 w Pforzheim, zm. 8 lutego 1942 krąg Kętrzyna), język niemiecki aktywista państwowy w okresie III Rzeszy.

W czasie I wojny światowej walczył na froncie zachodnim. Był członkiem NSDAP od 1922, od 1933 generalnym inspektorem budowy dróg, a od 1940 ministrem przemysłu zbrojeniowego Rzeszy. Todt stworzył paramilitarną Organizację Todt (OT, niem. Organisation Todt), która w latach 1938-1945 zajmowała się głównie budownictwem obiektów wojskowych. Zrzeszenie ta miała własne obozy pracy i zatrudniała podobnie więźniów z obozów koncentracyjnych.

Fritz Todt zginął 8 lutego 1942 w katastrofie lotniczej na lotnisku Wilamowo obsługującym Wilczy Fortyfikacja. Mięso Todta wystawiono w pobliskim Karolewie, a później transportem kolejowym ze stacji kolejowej (współcześnie nie istnieje) w Czernikach przewieziono do Berlinka, dokąd odbył się biurowy pogrzeb.

read comments (0)

NOTAM - z ang. NOtice To AirMan - to ogłoszenie, zawierające informacje o ustanowieniu, stanie albo zmianie urządzeń lotniczych, służb, procedur bądź podobnie istnienia niebezpieczeństwa na rzecz żeglugi powietrznej, których gawęda na okres personelowi zainteresowanemu operacjami lotniczymi jest istotne.

read comments (0)

Lotnisko Namysłów znajdowało się na zachód od Namysłowa, w pobliżu miejscowości Krasowice. Było to aerodrom polowe, najprawdopodobniej przed chwilą awaryjne. Po drugiej wojnie światowej wykorzystywane przez radziecką bazę lotniczą w Skarbimierzu wobec Brzegiem. Pewnie w latach 60. przekazane do użytku wojska polskiego.

read comments (0)

Tommy Taylor

Data i miejsce
urodzenia
29 stycznia 1932
Barnsley, Anglia

Data i obszar śmierci
21 lutego 1958
Monachium, Niemcy

Pozycja
napastnik

Wzrost
193 cm

Kariera piłkarska

Lata
Klub
M (G)

1949-1953
1953-1958
Barnsley
Manchester United
44 (26)
166 (112)

Przedstawicielstwo narodowa

Lata
Reprezentacja

1953-1957
Albion
19 (16)

Thomas “Tommy” Taylor (ur. 29 stycznia 1932 r., zm. 6 lutego 1958 r.) - angielszczyzna piłkarz, pogrywający na pozycji napastnika. Jeden z tzw. Dzieci Busby’ego, młodego zespołu budowanego przez menedżera Matta Busby’ego w połowie lat 50. Był w gronie ośmiu zawodników, którzy zginęli w katastrofie lotniczej w Monachium.

Karierę rozpoczął w lokalnym zespole, w którym występował na pozycji lewoskrzydłowego. W wieku 16 lat został wypatrzony przez skautów Barnsley, którzy zaproponowali mu treningi w klubie. W drużynie zadebiutował 7 października 1950 w wygranym 3:1 meczu z Grimsby Town. Przez czwórka sezony gry wystąpił w 44 meczach strzelając 26 bramek. Częstsze występy uniemożliwiały mu liczne kontuzje. W 1953 został sprzedany do Manchesteru United za rekordowe w owym czasie 29 999 funtów. Kolekcja nie wyniosła 30 tysięcy, w charakterze że zarządca Matt Busby nie chciał doprowadzać ciśnienia na piłkarzu, kto nuże musiał żyć ze świadomością bycia najdroższym graczem w historii. W swoim pierwszym meczu w barwach United przeciw Preston North End zdobył dwoje gole. Wyróżniał się szybkością i silnymi strzałami, co pomogło mu stać się jednym z najlepszych strzelców klubu. Był właśnie ważnym członkiem zespołu, że Matt Busby odrzucił wartą 65 000 funtów ofertę Interu Mediolan. Stanowił również energiczny piksel drużyny narodowej, w której to w 19 spotkaniach strzelił 16 bramek. Z Manchesterem zdobył maestria Anglii w 1956. Jego karierę przerwała nieszczęśliwy wypadek lotnicza w Monachium, w której zginął co do jednego z siedmioma kolegami z drużyny.

Literatura

Seweryn Lipoński - “Słynne kluby piłkarskie” - Uporządkowany księgozbiór Prasa periodyczna Wyborczej

Przypisy

1. ↑ “Tommy Taylor”, Oakwell Review .

p • d • e
Skład reprezentacji Anglii na Mundialu 1954

1 Merrick  •  2 Staniforth  •  3 Byrne  •  4 Wright  •  5 Owen  •  6 Dickinson  •  7 Matthews  •  8 Broadis  •  9 Lofthouse  •  10 Taylor  •  11 Finney  •  12 Burgin  •  13 Green  •  14 McGarry  •  15 Wilshaw  •  16 Quixall  •  17 Mullen  •  18 Chilton  •  19 Armstrong  •  20 Jezzard  •  21 Haynes  •  22 Hooper  •  instruktor: Winterbottom

read comments (0)