Samoloty, balony, spadochrony

Tragedia lotu UTA 141

Kraj
 Benin

Miejsce
Kotonu

Data
25 grudnia 2003

Ofiary śmiertelne:
141 osób

Ranni
24 osoby

Rodzaj katastrofy
katastrofa lotnicza

Katastrofa lotu UTA 141 wydarzyła się 25 grudnia 2003 roku w Beninie. W katastrofie Boeinga 727-223, linii Union des Transports Aériens de Guinée zginęło 141 osób, a ranne zostały 24 osoby (w tym dwoje na ziemi). Większa część ofiar to populacja Libanu.

Boeing 727 (nr. rej. 3X-GDO) odbywał przelot na linii Konakry - Kotonu - Kufra - Bejrut. Większa część pasażerów stanowili Libańczycy wracający z wakacji w Afryce. W czasie startu płatowiec zawadził o dachy pobliskich budynków i rozbił się na plaży, położonej opodal lotniska w Kotonu. Ze 163 osób na pokładzie, katastrofę przeżyły właśnie 22 osoby. Bez liku ofiar katastrofy zmarło w okolicznych szpitalach. Pierwotnie nie była znana pełna numer pasażerów, bo część osób nie została wpisana na listę pasażerów lotu 141.

Linki zewnętrzne

• www.cbc.ca.
• aviation-safety.net.

read comments (0)

Yeongnam Air

IATA
OE
ICAO
ONA
Znak
YEONGNAM AIR

Data założenia
2006

Węzeł
Port powietrzny Pusan-Kimhae

Węzeł rezerwowy
Port powietrzny Taegu

Flota
1

Trasy
4

Siedziba
Pusan  Korea Południowa

Członkowie Zarządu
Byong Hun

www.ynair.co.kr

Yeongnam Air - południowokoreańska pasek lotnicza z siedzibą w Pusan.

read comments (0)

United Airlines Flight 93 - wskazanie kodowe regularnego cywilnego lotu z amerykańskiego lotniska Newark International Airport (teraz Newark Liberty International Airport) w Newark, New Jersey do San Francisco. 11 września 2001 płatowiec wykonujący ów przelot był jednym z czterech porwanych w ramach terrorystycznego zamachu na World Trade Center i Pentagon.

Samolot ów był jedynym, kto nie osiągnął celu terrorystów; rozbił się w Shanksville (Pensylwania), naokoło 150 mil (250 km) na północny zachód od Waszyngtonu.

Zobacz więcej w osobnym artykule: Tok zamachu na World Trade Center i Pentagon.
Zobacz więcej w osobnym artykule: Zamachnięcie się na World Trade Center i Pentagon.

Spis treści

• 1 Odlot
• 2 Porwanie
• 3 Próba odbicia samolotu
• 4 Katastrofa
• 5 Zamierzenia porywaczy
• 6 Po katastrofie
• 7 Zobacz też
• 8 Linki zewnętrzne

//

Odlot

Boeing 757-222, jaki obsługiwał przelot UA93, nosił wskazanie rejestracyjne N591UA i proch 182 miejsca na pokładzie. Podług rozkładu proszek wystartować z lotniska Newark krąg Nowego Jorku o 8:00, tymczasem z powodu opóźnień innych lotów, początek tego samolotu również się opóźnił - do 8:47. Na pokładzie znajdowało się 37 pasażerów (w tym czterech porywaczy w klasie pierwszej z przodu samolotu) i siedmioro członków załogi (w tym kapitan Jason Dahl i główny oficer LeRoy Homer). Niektóre informacje na zagadnienie tego lotu podawały, że pasażerów było nie 37, właśnie 38: wynikło to z nieporozumienia, wywołanego faktem, że jeden z pasażerów zarezerwował para miejsca.

Z powodu opóźnienia startu wydarzenia, które nastąpiły później, potoczyły się w każdym calu nie bacząc na zamierzeniom porywaczy.

Porwanie

Jak wynika z zapisu rozmów załogi samolotu z kontrolą lotów i odgłosów z kabiny pilotów, aeroplan został porwany naokoło godziny 9:28. Czwórka minuty poprzednio ekipa została powiadomiona o zderzeniu (nie określenie wówczas coraz pewności, azali to machnięcie) dwóch innych samolotów z wieżami WTC i ostrzeżona na sprawa próby wdarcia się do kokpitu. O 9:26 przewodnik poprosił o konfirmacja tej informacji. O 9:28 dały się słyszeć niezidentyfikowane odgłosy walki w kabinie pilotów, a aeroplan pilnie raptownie obniżył powała o 200 metrów. O 9:32 fisza mówiący z obcym (arabskim) akcentem zwrócił się do pasażerów (nie wyłączywszy dotychczas łączności radiowej z kontrolą lotów) z poleceniem zachowania spokoju i pozostania w fotelach.

W odróżnieniu od pozostałych trzech porwanych samolotów porywaczy było nie pięciu, przed chwilą czterech. Nosili oni nazwiska: Saeed al-Ghamdi, Ahmed al-Haznawi, Ahmed al-Nami i Ziad Jarrah. Posłużywszy się nożami opanowali oni kokpit pilotów i - zabiwszy ich - przejęli od nich stery (od tej chwili pilotował Ziad Jarrah, jaki poprzednio odbył trening na trenażerach). Pasażerowie zostali sterroryzowani groźbą wysadzenia w samolocie bomby (w rzeczywistości porywacze nie mieli żadnej bomby), atrapą pistoletu i nożami, którymi zabili jednego z pasażerów pierwszej klasy.

O godzinie 9:39, tj. dookoła 11 minut po porwaniu, opieka lotów zarejestrowała ostatnią świeża wiadomość z tego samolotu. ów tenże zdanie zwrócił się znowu do pasażerów z poleceniem zachowania spokoju i - grożąc wysadzeniem bomby - zapowiedział odrodzenie się na aerodrom w celu spełnienia rzekomych żądań porywaczy.

Próba odbicia samolotu

Zdjęcie lotnicze z kwietnia 1994 okolicy, w której w 2001 rozbił się UA93

Drobiazgowe śledztwo przeprowadzone po katastrofie dowiodło, że pasażerowie w tym samolocie, po tym, gdy terroryści opanowali płatowiec, zostali co do jednego ze stewardessami przepędzeni na tylna część samolotu, skądże zakazano im przechodzenia na przód. Terroryści nie uniemożliwili niemniej jednak im telefonowania z pokładu samolotu. Z racji temu pasażerowie dowiedzieli się od swoich rodzin o tym, że tego dnia przedtem doszło do ataków na wieże WTC w Nowym Jorku. Doszedłszy do wniosku, że i ich aeroplan posłużyć ma w charakterze fruwający pocisk naprzeciw któremuś z budynków - być przypuszczalnie w stołecznym Waszyngtonie - pasażerowie zdecydowali się na próbę odbicia samolotu z rąk terrorystów. Decyzję tę podjęto w wyniku głosowania. Zdecydowano się napaść w sąsiedztwie użyciu broni sporządzonej marnie ze sztućców, znajdujących się na w pokładowej kuchni samolotu, a naczyń z wrzątkiem, zagotowanym w tym samym miejscu. Na oko w próbie odbicia samolotu uczestniczyły stewardessy Cee Cee Lyles i Sandra Bradshaw, a z pasażerów - przede wszystkim Todd Beamer, Mark Bingham, Wolumen Burnett, Andrew Garcia, Jeremy Glick i Richard Guadagno, i pozostali pasażerowie współdziałali z nimi w mniejszym albo większym stopniu. W chwili rozpoczęcia ataku pasażerów, stalowy ptak znajdował się naokoło dwudziestu minut lotu od Waszyngtonu.

Katastrofa

Zapis parametrów lotu a odgłosów nagranych przez mikrofony pokładowe wskazuje, że Ziad Jarrah, pilotujący płatowiec, proszek poważne trudności z utrzymywaniem pułapu lotu i leciał względnie skromnie, całkowity okres obniżając aeroplan. Nie umiał zgasić alarmu, jaki włączał się po przejściu z kierowania automatycznego na sterowanie ręczne.

Atak pasażerów spowodował, że porywacze diametralnie stracili głowę. Jeden z nich został zabity przez atakujących, pozostali para zabarykadowali się wspólnie z pilotującym Jarrahem w kokpicie. Jarrah usiłował uratować się zanim wtargnięciem do środka grupy pasażerów kładąc płatowiec wtem trafienie na prawe, uderzenie na lewe frakcja, co miało ująć ich do utraty równowagi w wąskich przejściach, tymczasem zabiegi te nie przyniosły rezultatu.

UA93 rozbił się o ziemię z prędkością wokół 930 km na godzinę o godzinie 10:03 na terenie nieczynnej kopalni węgla gminy Somerset w Pensylwanii obwód Stonycreek Township i Shanksville. Wedle niektórych innych źródeł, sekunda uderzenia nastąpił o 10:06 ewentualnie o 10:10. Świadkowie upadku twierdzą, że tuż poprzednio uderzeniem stalowy ptak odwrócony był na grań i że się kołysał. Na miejscu katastrofy powstał krater mocny na 115 stóp (35 metrów). Pies z kulawą nogą nie przeżył - 40 osób uznano za zamordowane, a 4 - za zmarłych śmiercią samobójczą.

Zamierzenia porywaczy

Trasa lotu po porwaniu wskazuje, że porywacze kierowali aeroplan w kierunku Waszyngtonu. Celem proch być najprawdopodobniej Pentagon, Kapitol czy też Białość Cztery kąty - ktokolwiek z tych budynków (nie zważając na, że podjęto w nich ewakuację nuże wokół 9:45) jest na rzecz Amerykanów symbolem wolności i potęgi ich państwa. Trzy kwadranse opóźnienia, jakiego doznał płatowiec UA93 przedtem startem uniemożliwił zamierzone zsynchronizowanie wszystkich czterech zamachów podjętych tego dnia. Porywacze w swoich planach nie wzięli tej ewentualności przy uwagę, stąd nie przewidzieli, że pasażerowie mogą się dowiedzieć o pozostałych zamachach od swych rodzin, chyba że nie zakaże się im rozmawiać przez telefon. Z przyczyny temu, zaś z powodu nagraniom czarnych skrzynek, tok wydarzeń w tym samolocie udało się odtworzyć wystarczająco dokładnie.

Po katastrofie

Po katastrofie, natychmiast w październiku 2001, władze amerykańskiego lotnictwa cywilnego zmieniły kawał lotu UA93 na UA81; później przenumerowano wszystkie loty, a ranny przelot z Newark do San Francisco nosi teraz dowcip 853. Cywilne władze lotnicze Nowego Jorku i New Jersey zmieniły a nazwę lotniska Newark z Newark International Airport na Newark Liberty International Airport. Dramat UA93 jest traktowana przez Amerykanów w charakterze przypadek obywatelskiego zachowania ludzi postawionych w ekstremalnej sytuacji, w obliczu zagrożenia życia. Rodziny ofiar zostały otoczone specjalną opieką.

Na podstawie tych wydarzeń powstały dwaj pełnometrażowe filmy fabularne - jeden telewizyjny (’Przelot 93 z Newark’) i jeden kinowy (’Przelot 93′), z których krytycy i widownia wyżej ocenili ów dalszy. “Przelot 93″ otrzymał nominacje do Oscara za reżyserię (Paul Greengrass) i montaż.

Zobacz też

Zobacz zbiór multimediów na Wikimedia Commons:
Klęska lotu United Airlines 93

• Wielkie katastrofy samolotów cywilnych
• Przebieg zamachu na World Trade Center i Pentagon sześćdziesiąt sekund po minucie
• Katastrofa lotu American Airlines 11
• Mark Bingham

Linki zewnętrzne

• Raport końcowy Komisji 11 września
• “Official flight 93 memorial web site” - Pagina poświęcona lotowi UA93
• Dyskusja na sprawa wyznaczenia czasu katastrofy na podstawie badań sejsmicznych
• UA Flight 93: sześćdziesiąt sekund po minucie
• Nagrania kontroli lotów

read comments (0)

VIP Ecuador

IATA
V6
ICAO
VUR
Znak
VIP

Data założenia
1997

Węzeł
Port aeronautyczny Quito

Węzeł rezerwowy
Port powietrzny Guayaquil

Flota
3

Trasy
5

Udział kapitałowy
Synergy Group

Siedziba
Quito  Ekwador

www.vipec.com

VIP Ecuador - ekwadorska pasek lotnicza z siedzibą w Quito.

read comments (0)

Transportes Aereos Guatemaltecos

IATA
-
ICAO
-
Znak
-

Termin założenia
1969

Węzeł
Port powietrzny Gwatemala-La Aurora

Węzeł rezerwowy
Port powietrzny Flores

Flota
11

Trasy
2 + czartery

Siedziba
Gwatemala  Gwatemala

Członkowie Zarządu
José Antonio Gonzales Aparicio

www.tag.com.gt

Transportes Aereos Guatamaltecos - prywatna gwatemalska pasek lotnicza z siedzibą w Gwatemalii.

read comments (0)

Jeju Air

IATA
7C
ICAO
JJA
Znak
JEJUAIR

Data założenia
2005

Węzeł
Port aeronautyczny Cheju

Węzeł rezerwowy
Port aeronautyczny Seul-Gimpo

Program lojalnościowy
Join & Joy Club

Flota
6

Trasy
5

Udział kapitałowy
Aekyung Group

Siedziba
Cheju  Korea Południowa

Członkowie Zarządu
Ko, Young Sup

www.jejuair.net

Jaju Air - południowokoreańska pasek lotnicza z siedzibą w Cheju.

read comments (0)

Radiolatarnia to rozgłośnia nadawcza, bądź nadawczo-odbiorcza wysyłająca znak radiofoniczny na rzecz radionawigacji. Znak jest nadawany w stałych odstępach czasu i zawiera kod komputerowy radiolatarni np. znakowy (nadawany alfabetem Morse’a). Znak ów przypuszczalnie być ponadto nadawany wówczas po odebraniu zapytania. W komunikacji morskiej i lotniczej służy do określania kierunku za pomocą radionamiernika.

Ze względu na rezygnację z radionamiarów na plon łatwiejszego w użyciu i często dokładniejszego systemu GPS radiolatarnie morskie są wycofywane z użytku. Z kilkuset czynnych w latach 90. XX wieku radiolatarni morskich, pod ręką końcu roku 2007 czynne drugi 3 radiolatarnie na całym świecie. Znaczna część stacji została przekształcona w stacje referencyjne DGPS.

Radiolatarnia bywa niekiedy łączona w jeden cel z latarnią morską np. w latarni w Helu i Świnoujściu.

read comments (0)

RSDN-20 (ros. Радиотехническая Система Далёкой Навигации) – język rosyjski hiperboliczny ustrój nawigacyjny dalekiego zasięgu, określany przez NATO kryptonimem Alpha.

Koncepcja systemu nawigacyjnego pracującego w zakresie fal nader długich powstała w roku 1957, w charakterze posiłki na rzecz powstającej floty strategicznych okrętów podwodnych. W roku 1968 uruchomiono trzy stacje o mocy 500 kW - w Krasnodarze, Rewdzie i Nowosybirsku (przystanek główna). W NATO ustrój oznaczono kodem Sigma. W 1991 roku dodano do systemu duet nowe stacje (Sejda w Turkmenistanie i Elban obok Chabarowska). NATO oznaczyło nowe stacje, a później skończony ustrój, w charakterze Alpha.

Nadajniki emitują sygnały trwające 3,6 sekundy na częstotliwościach 11,905, 12,649 i 14,881 kHz. Lokalizację jest dozwolone określić na podstawie różnicy faz odbieranych sygnałów.

Linki zewnętrzne

• http://www.vlf.it/alphatrond/alpha.htm (en)

read comments (0)

Nieszczęśliwy wypadek lotu Air Algerie 6289

Boeing 737 linii Air Algerie.

Kraj
Algieria

Miejsce
Port powietrzny Tamanrasset

Data
6 marca 2003

60 minut
14:45 (GMT)

Ofiary śmiertelne:
102 osoby

Ranni
2 osoby

Rodzaj katastrofy
katastrofa lotnicza

Katastrofa lotu Air Algerie 6289 wydarzyła się 6 marca 2003 roku w Algierii. Płatowiec Boeing 737-200 (nr. rej. 7T-VEZ) linii Air Algerie (przelot nr. 6289) rozbił się o godzinie 14:45 (GMT) w czasie startu z lotniska Aguenar Airport w Tamanrasset, 180 metrów od końca pasa startowego. W katastrofie zginęły 102 osoby (96 pasażerów i 6 członków załogi). Cudem przeżyły dwaj osoby.

Samolot odbywał normalny przelot rejsowy do Algieru. W czasie wznoszenia doszło do nagłej awarii lewego silnika Boeinga, przez co ów gwałtowne przechylił się na lewą stronę. Aeroplan stracił wielkość i rozbił się 180 metrów od końca pasa startowego. Kapitan maszyny do ostatniej chwili usiłował ocalić samolot.

Narodowości pasażerów i załogi lotu 6289

Kraj
Pasażerowie
Załoga
Razem

 Algieria
84
6
90

 Francja
9
0
9

 Holandia
2
0
2

 Japonia
1
0
1

 Niemcy
1
0
1

 Wielka Brytania
1
0
1

Razem
98
6
104

Linki zewnętrzne

• CNN.com.
• Aviation Safety Network.

read comments (0)

Mały dzisiejszy przystań powietrzny w stolicy Gambii, Bandżul

Odprawa biletowo-bagażowa na jednym z terminali Pittsburg International Airport

Terminal pasażerski to budowla albo partia budynków, będących wydzieloną częścią portu lotniczego albo morskiego przeznaczoną do obsługi ruchu pasażerskiego i świadczącą usługi na obiekt przybywających i opuszczających przystań pasażerów.

Terminale (przede wszystkim lotnicze) dzielą się na krajowe i międzynarodowe. Te ostatnie z reguły składają się z pomieszczeń przeznaczonych do odpraw bagażowo-celnych i paszportowych. W dużych portach zajmujących się obsługą ruchu międzynarodowego, gdy np. Przystań powietrzny Chicago-O’Hare numer terminali być może być znaczna.

W portach lotniczych wydziela się na ogół terminale obsługujące krzątanina międzynarodowy, w portach morskich terminale promowe (np. Końcówka Promowy Świnoujście).

W portach lotniczych terminale pasażerskie są szczerze oddzielone od terminali ładunek oraz w portach morskich do obsługi ruchu pasażerskiego w większości wypadków wydziela się odrębne baseny czy też nabrzeża w obrębie portów handlowych.

read comments (0)