Samoloty, balony, spadochrony

Silnik strumieniowy

Silnik strumieniowy (ang. ramjet) jest specyficzną odmianą silnika odrzutowego - nie ma żadnych części ruchomych. Jego budowa jest jak gdyby linia prosta: przegródka spalania z dyszą, wtryskiwacze paliwa i stabilizatory płomienia.

Schemat silnika strumieniowego. Opis:
Inlet - przelot, Compression - sprężanie, Fuel injection - wtrysk paliwa, Combustion chamber - przegródka spalania, Nozzle - dysza, Exhaust - przepust. Liczby oznaczają prędkość strumienia względem liczby Macha

Historia

Silnik strumieniowy został opatentowany w 1908 r. przez francuskiego inżyniera René Lorina. W 1933 r. Jurij Pobiedonoscew z ZSRR zbudował napęd GIRD-08. Badania ponad tego typu silnikiem prowadzili również Hamburger William Avery i René Leduc, kto w 1949 r. skonstruował największej rangi płatowiec z silnikiem strumieniowym.

Budowa

Komora spalania silnika strumieniowego jest ukształtowana racja, ażeby napływające z przodu atmosfera zmniejszało prędkość przepływu i ulegało sprężaniu w dyfuzorze wlotowym. Stabilizatory mają za funkcja wykształcić zawirowania mieszanki paliwowo - powietrznej. To pozwala wzbudzić zapał mieszankę i zdołać zachować sprawa sądowa spalania. Wynika z tego, iż poprzednio zapłonem należy przepływ powietrza zmusić, najlepiej przez rozpędzenie całości do kilkuset kilometrów na godzinę.

Do tego napęd strumieniowy prawdopodobnie wykonywać pracę w niezwykle wąskim zakresie ciągu. Postanowienie samym dopływem paliwa daje niewielkie efekty: lub motor daje sekwencja najlepszy, lub gaśnie. Lekko więcej wolno dochrapać się przez jednoczesną zmianę geometrii dyfuzora i ilości paliwa. Szkic do góry przedstawia serce strumieniowy na rzecz okołodźwiękowych prędkości przepływu. Do pracy w zakresie wysokich prędkości naddźwiękowych jest asygnowany tzw. SCRJ (Supersonic Combustion Ramjet) nazwany również Scramjet.

Zastosowanie

Silniki strumieniowe znalazły użycie głównie w technice wojskowej; służą do napędu szybkich manewrujących pocisków odrzutowych dalekiego zasięgu. Do rozpędzenia pocisków do odpowiedniej prędkości stosowane są silniki rakietowe albo są one wystrzeliwane z żwawo lecących samolotów. Próbowano ponadto używać małe silniki strumieniowe, zamocowane na końcach łopat wirnika głównego, do napędu śmigłowców. Próby były spektakularne, niemniej jednak niebezpieczne, wyniki obiecujące, przecież całkowity napęd trwale niepotwierdzony. Atrakcyjną cechą silnika strumieniowego jest jego niewybredność wobec względem paliwa: spala benzynę, kerozynę, napój alkoholowy, parafinę i inne. W miejscu komory spalania być może odkrywać się umowny zamiennik ciepła - jest dozwolone zrobić serce strumieniowy z reaktorem jądrowym, a chociażby serce na koks.

Jedynym współcześnie samolotem załogowym, wykorzystującym pomocnicze silniki strumieniowe, jest zwiadowczy Lockheed SR-71 Blackbird. SR-71 zasadniczo jest napędzany dwoma silnikami turboodrzutowymi, umieszczonymi w gondolach skrzydłowych. Zewnętrzna część gondoli tworzy serce strumieniowy dookoła silnika turboodrzutowego. Włącza się go jak należy podnieść prędkość.