Samoloty, balony, spadochrony

Katastrofa lotnicza na wzgórzu Superga

Dramat lotnicza na wzgórzu Superga

Pozostałości rozbitego samolotu.

Kraj
Włochy

Miejsce
okolice Turynu

Data
4 maja 1949

Godzina
17:04

Ofiary śmiertelne:
31 osób

Rodzaj katastrofy
katastrofa lotnicza

Katastrofa lotnicza na wzgórzu Superga - dramat z udziałem samolotu linii Avio Linee Italiane, w okolicach Turynu. Wydarzyła się w środę, 4 maja 1949 roku, kiedy trzysilnikowy Fiat G212CP rozbił się na wzgórzu Superga, uderzając w marmurową bazylikę. Zginęło 31 osób, wszystkie, które znajdowały się na pokładzie.

Spis treści

• 1 Tok katastrofy
• 2 Prawdopodobne przyczyny
• 3 Spis ofiar katastrofy
• 4 Wielkie Torino
• 5 Literatura i źródła

//

Bieg katastrofy

Tablica poświęcona pamięci ofiar katastrofy.

Dwuletni aeroplan włoskiego towarzystwa A.L.I. wystartował z Lizbony o 952, rozpoczynając rejs do Turynu. Na pokładzie znajdowało się 27 pasażerów i czteroosobowa ekipa. Wśród podróżnych przeważała wspólnota osiemnastu piłkarzy włoskiego zespołu piłkarskiego AC Torino, powracająca do ojczyzny po rozegranym w stolicy Portugalii meczu. W dzisiejszych czasach, pokonanie trasy z Lizbony do Turynu odrzutowcem zajęłoby godzinę, tymczasem trójsilnikowej maszynie w 1949 roku przed chwilą pierwsza ekipa lotu do Barcelony - z celu zatankowania paliwa - zajęła powyżej 3 godziny - zakończyła się o 1315 czasu lokalnego.

Gdy o 1641 ekipa aeroplan przeleciała ponad Savoną na wysokości 2000 m, ekipa samolotu połączyła się z turyńskimi kontrolerami. W rejonie portu lotniczego panowały nadzwyczajnie trudne zacięcie pogodowe: widzialność sięgała 1200 m, z podstawą chmur na wysokości 400 m. Piloci zostali zmuszeni słabnąć powała lotu do momentu, w której widzialność poprawi się. Natomiast w okolicach wzniesienia Superga (675 m n.p.m.), ta osiągała obecnie tylko 40 m. Naokoło godziny 1704, w momencie, podczas gdy ekipa w dalszym ciągu obniżała przelot, nastąpiła kraksa ze zboczem: aeroplan rozbił się o mury tamtejszej bazyliki, zabijając wszystkie 31 osób na pokładzie. Ocalał jeno część ogona maszyny pospołu ze statecznikiem pionowym.

Prawdopodobne przyczyny

W roku 1949 prowadzący śledztwo katastrofę mieli niezwykle nieznaczny dojazd do danych, mogących wyeksplikować katastrofę. Rejestratory parametrów lotu nie istniały, równie, gdy niemało innych technik, pozwalających rozpoznać przyczyny zdarzenia. Kiedy przeciętnie w takich przypadkach, winą - często nie w porządku - obarczano załogę samolotu ewentualnie pogodę. Za główne przyczyny katastrofy uznano gęstą mgłę, ograniczającą widzialność, błąd nawigacyjny i niedostateczną komunikację radiową.

Wykaz ofiar katastrofy

Piłkarze AC Torino

• Valerio Bacigalupo
• Aldo Ballarin
• Dino Ballarin
• Milo Bongiorni
• Eusebio Castigliano
• Rubens Fadini
• Guglielmo Gabetto
• Ruggero Grava
• Giuseppe Grezar
• Ezio Loik
• Virgilio Maroso
• Danilo Martelli
• Valentino Mazzola
• Romeo Menti
• Piero Operto
• Franco Ossola
• Mario Rigamonti
• Giulio Schubert

Działacze AC Torino

• Arnaldo Agnisetta, menedżer
• Ippolito Civalleri, menedżer
• Ernest Erbstein, trener
• Leslie Lievesley, trener
• Ottavio Corina, masażysta

Dziennikarze

• Renato Casalbore, (”Tuttosport“)
• Luigi Cavallero, (”La Stampa“)
• Renato Tosatti, (”Gazzetta del Popolo“)

Organizator zawodów

• Andrea Bonaiuti

Obsługa samolotu

• Pierluigi Meroni, kapitan
• Antonio Pangrazzi
• Celestino D’Inca
• Cesare Biancardi

Szczątki ofiar spoczęły na turyńskim cmentarzu Palazzo Madonna. Była to jedna z największych tragedii w historii włoskiego sportu.

Wielkie Torino

Drużyna piłkarska FC Torino, znajdująca się na pokładzie, wracała z pożegnalnego meczu José Ferreiry z zespołem Benfiki, rozegranego dwadzieścia cztery godziny już, 3. maja, w Lizbonie. Turyński ekipa zwany później Grande Torino (Wielkie Torino) był w tamtym czasie najlepszym zespołem Włoch, w ostatnich 3 latach (1946, 1947 i 1948) zdobywał maestria kraju. W dniu katastrofy bezpiecznie zmierzał po czwarty z mniej więcej tytuł, zajmując 1. obszar w tabeli rozgrywek na 4 kolejki do końca sezonu.

Po katastrofie aktywiści Milanu, jednego z głównych rywali turyńskiego zespołu do tytułu mistrzowskiego, zaapelowali do włoskiej federacji o automatyczne przyznanie zespołowi Torino tytułu Mistrza Włoch. Oferta została bez głosów sprzeciwu poparta przez inne kluby. W pozostałych meczach na boisku grali juniorzy turyńskiego zespołu. W późniejszych latach klub nie osiągał obecnie takich wyników podczas gdy uprzednio. Na następujący tytuł czekał aż do sezonu 1975/76.

Jedynym graczem Torino, jaki pozostał z pierwszej drużyny klubu, był Sauro Tomà, jaki był w tamtym okresie poszkodowany. Katastrofy cudem uniknął Ladislao Kubala, gracz Pro Patrii, jaki zgodził się wciąć wkład w lizbońskim meczu, jakkolwiek w ostatniej chwili zrezygnował z wyjazdu z powodu choroby syna.

Spis bibliograficzny i źródła

• Roberto Thoni, “L’ultimo urlo per il grande Torino“, Abaco Editori
• Dino Buzzati, “in La nera di Dino Buzzati“, Oscar Mondadori
• Raport w serwisie Aviation Safety Network