Samoloty, balony, spadochrony

Fokker E.II

Fokker E.II

Dane podstawowe

Państwo
 Niemcy

Producent
Fokker Flugzeug-Werke GmbH

Typ
myśliwiec

Konstrukcja
mieszana stalowo-drewniana

Załoga
1

Historia

Data oblotu
1915

Lata produkcji
1915

Dane techniczne

Napęd
1 x napęd rotacyjny Oberursel U.I

Moc
100 KM (74 kW)

Wymiary

Rozpiętość
8,95 m

Długość
6,75 m

Wysokość
2,40 m

Powierzchnia nośna
14,4 m²

Masa

Własna
400 kg

Startowa
607 kg

Osiągi

Prędkość maksymalna
140 km/h

Pułap
3000 m

Długotrwałość lotu
1,5 h

Dane operacyjne

Uzbrojenie

1 x aeronautyczny karabin mechaniczny Spandau LMG 08/15

Fokker E.II – niemczyzna aeroplan myśliwski z okresu I wojny światowej.

Spis treści

• 1 Relacja ogólny
• 2 Założenie i rozwój
• 3 Zobrazowanie konstrukcji
• 4 Działania bojowe
• 5 Specyfikacja
  • 5.1 Sylwetka ogólna
  • 5.2 Osiągi
  • 5.3 Uzbrojenie

//

Przedstawienie ogólny

Fokker E.II (wzięty i jak Fokker M.14) to pozostały z serii jednopłatowych myśliwców niemieckich firmy Fokker (Eindecker, alias “jednopłatowiec”) użytych w ciągu I wojny światowej, jaki posiadał karabin mechaniczny zsynchronizowany z obrotami śmigła. Gdyż technika ta była w momencie wejścia E.II do służby niedostępna na rzecz lotnictwa państw Ententy a jej użytek wielce podnosiło łatwość i celność prowadzenia ognia z broni pokładowej, jednopłatowe Fokkery (E.I, E.II, E.III, E.IV) stały się jednymi z w największym stopniu znanych myśliwców I wojny światowej.

Teoria i rozwój

Po wprowadzeniu do służby pierwszych Fokkerów E.I wystarczająco żwawo okazało się, że zainstalowany na nich 80-konny napęd Oberursel U.0, powstały na licencji francuskiego silnika Gnôme, ma dalece niewystarczającą zakres. W związku z tym w tej chwili w czerwcu 1915 projektant holenderski Anton Fokker zaprezentował niemieckiemu dowództwu (w tym księciu Wilhelmowi) kolejną wersję jednopłatowego myśliwca, tym łącznie wyposażoną w 100 konny motor rotacyjny Oberursel U.1. Prezentacja ów odbył się najsampierw 15 czerwca 1915 na lotnisku 5. Armii, a od tego czasu 23. i 24 czerwca stalowy ptak był pokazany dowództwu 6. Armii na lotnisku w Douai. Fokker był owszem jakiś znakomitych własności swego samolotu, że na przestrzeni pokazów tenże szukał wrogich samolotów, które mógłby przypuścić atak – bez skutku.

Poza wprowadzeniem mocniejszego silnika struktura samolotu pozostała właściwie taka sama podczas gdy w Fokkerze E.I. Jedynymi dodatkowymi zmianami, jakie wprowadzono, było spotęgowanie wielkości zbiornika paliwa (E.II mógł ogołocić 66 kg, w sytuacji jak E.I przed chwilą 50 kg) i dodanie zagłówka do siedzenia pilota, co ogromnie pomagało pilotowi lecącemu w otwartej kabinie bez owiewki, narażonemu na ciągłe aktywność hebel powietrza niedaleko średniej prędkości powyżej 100 km/h.

Prawdziwą przewagę ponad samolotami używanymi przez Ententę w tym okresie (rok kalendarzowy 1915) dawał pilotowi Fokkera E.II synchronizator pozwalający na prowadzenie ognia z pojedynczego karabinu maszynowego Spandau LMG 08/15 między łopatami pracującego śmigła, bez obaw o jego skaza. Budowa myśliwców tego okresu nie pozwalała coraz na rozmieszczenie karabinów maszynowych w skrzydłach, wtedy w zamian karabiny maszynowe musiały być umieszczane na górnej powierzchni płata dwupłatowców (co lecz było powodem dużych trudności z przeładowywaniem i celowaniem), albo w kabinie strzelca/pilota umieszczonej nim śmigłem (konstrukcje ze śmigłami pchającymi). Nie zważając na wprowadzenia do produkcji E.II, Fokkery E.I były produkowane bok w bok z nimi. Wynikało to z ograniczonej dostępności 100 konnych silników. Pod tego to, azaliż korpus samolotu w hali produkcyjnej kończył w charakterze Fokker E.I azali Fokker E.II, zależało od dostępnego obecnie silnika. Obecnie po wprowadzeniu E.II okazało się, że podjęta blisko okazji konstrukcji E.I wola o skróceniu skrzydeł w celu zwiększenia maksymalnej szybkości była błędna – traciła na tym manewrowość i biegłość wznoszenia samolotu. W związku z tym na bazie E.II opracowano nową wersję myśliwca – Fokkera E.III. Do grudnia 1915 roku, inaczej momentu wprowadzenia do produkcji E.III, wyprodukowano 49 Fokkerów E.II, z czego 45 zostało wysłanych na część przednia okcydentalny. Te E.II, które w wyniku uszkodzeń wymagały napraw w fabryce, były z kolei przerabiane na E.III.

Relacja konstrukcji

Fokker E.II to średniopłat z kadłubem o przekroju prostokątnym, zwężającym się ku tyłowi, z usterzeniem pozbawionym ruchomych części – sterowanie odbywało się na skroś wychylenie całej powierzchni statecznika poziomego czy też pionowego. Skrzydła pozbawione były totolotek, ze względu ich elastycznej strukturze sterowanie odbywało się w poprzek kontrolowaną zmianę (skręcenie) profilu skrzydła za pomocą linek przechodzących przez przednią część kokpitu. Zarys kadłuba, jaki tworzyła kratownica spawana z rur stalowych usztywniana drutem, kryty był głównie płótnem – tylko przednia część kadłuba poprzednio kabiną pilota i większa część silnika pokryta była blachą duralową. Skrzydła były prostokątne, dwudźwigarowe, o szkielecie drewnianym krytym płótnem, usztywnione za pomocą linek mocowanych do charakterystycznych kozłów umieszczonych ponad i wobec kadłubem. Podwozie przednie stałe również oparte było na spawanych metalowych rurach, z tyłu zastosowano płozę ogonową. Płatowiec był całkiem prymitywną konstrukcją, nie posiadał chociażby przepustnicy pozwalającej na uregulowanie obrotów silnika, a niedostatek totolotek wysoko ograniczał jego manewrowość. Albowiem stalowy ptak nie posiadał mechanicznej pompy paliwa, cicerone co naokoło 10 minut musiał podpompowywać olej napędowy ręcznie.

Działania bojowe

Fokkery E.II były używane głównie do ochrony własnych lotnisk i strącania maszyn zwiadowczych nieprzyjaciela. Wynikało to m.in. z zakazu zapuszczania się tymi samolotami powyżej teren wroga wydanego przez niemieckie komenda – chodziło o to, ażeby synchronizator nie wpadł w ręce państw Ententy. Wówczas dziedziczący tego samolotu, Fokker E.III, był z drugiej ręki do formowania pierwszych niemieckich eskadr myśliwskich. Pomimo niedostatków E.II i kolejnych jednopłatowców konstrukcji Fokkera, w początkowym okresie wojny piloci niemiecy unoszący się na tych maszynach odnosili duże sukcesy, zestrzeliwując nie całkiem każdą maszynę wroga, jaka znalazła się w ich zasięgu. Doprowadziło to do uzyskania przez Niemców zdecydowanej przewagi powietrznej na zachodnim froncie w okresie pośrodku sierpniem 1915 i marcem 1916. Trwanie ów został zwany w prasie brytyjskiej “zmorą Fokkerów”. Zmierzch zdecydowanego panowania Niemców w powietrzu przyniosło nie wcześniej szersze inicjacja do walki przez Brytyjczyków samolotów RAF F.E.2b i Airco DH.2, a przez Francuzów niewielkiego Nieuport 11. Myśliwce te wciąż nie miały synchronizatora, jednak ich właściwości manewrowe pozwoliły na skuteczną walkę z ówczesnymi Fokkerami.

Specyfikacja

Sylwetka ogólna

• Załoga: jeden pilot
• Długość: 6,75 m
• Rozpiętość skrzydeł: 8,95 m
• Wysokość: 2,4 m
• Powierzchnia skrzydeł: 14,4 m²
• Masa własna: 400 kg
• Masa startowa: 563 kg
• Silnik: Oberursel Umlaufmotor U.I: 9-cylindrowy, chłodzony powietrzem motor rotacyjny o mocy 100 KM (74 kW)

Osiągi

• Prędkość maksymalna: 130 km/h
• Pułap: 3,000 m
• Prędkość wznoszenia: 1,000 m/6 min

Uzbrojenie

• 1 × Spandau LMG 08/15 7.92 mm

p • d • e

Niemieckie samoloty wojskowe z okresu I wojny światowej

Samoloty myśliwskie

Albatros D.I • Albatros D.II • Albatros D.III • Albatros D.IV • Albatros D.V • Aviatik D.III • Fokker D.I • Fokker D.VII • Fokker D.VIII • Fokker Dr.I • Fokker E.I • Fokker E.II • Fokker E.III • Fokker E.IV • Halberstadt CL.II • Halberstadt CL.IV • Halberstadt D.II • Hannover Roland CL.II • LFG. Roland D.I • Pfalz D.III • Pfalz D.VIII • Pfalz D.XII • Siemens-Schuckert D.IV

Samoloty bombowe

AEG G.IV • Albatros C.III • Albatros C.X • Gotha G.IV • LVG C.V • LVG C.VI • Rumpler C.I • Friedrichshafen G.III • S.S.W. R.III • Staaken R.VI • Staaken R.XIV

Wodnosamoloty i łodzie latające

Friedrichshafen FF.33 • Lübeck-Travemünde F4

Samoloty rozpoznawcze

Albatros C.X • Aviatik B.II • Aviatik C.I • Halberstadt CL.II • Hannover Roland CL.II • Junkers J 1 • Fokker M.5 • LFG. Roland C.II • LVG C.II • LVG C.V • LVG C.VI • Rumpler C.I • Rumpler C.IV

Samoloty szturmowe

Junkers J-4 • Albatros J.I

Samoloty wielozadaniowe

Albatros C.I • Hannover CL.III • Junkers CL.I • Rumpler Taube