Samoloty, balony, spadochrony

Skafander przeciwprzeciążeniowy

Współczesny skafander przeciwprzeciążeniowy

Skafander przeciwprzeciążeniowy - gatunek odzieży chroniącej pilotów (średnio samolotów myśliwskich) tudzież pierwszych astronautów nim utratą przytomności w czasie manewrowania statkiem powietrznym w wyniku działających przeciążeń.

Przeciążenie to wielokrotność sił grawitacji g działających na mięso ludzkie i przedmioty w ciągu przyspieszenia ewentualnie gwałtownej zmiany kierunku poruszania się. Skafander jest zaprojektowany właśnie, iżby odwrócić odpływowi krwi z mózgu, co pozbawia ów narząd tlenu i powoduje tym samym utratę świadomości.

Spis treści

• 1 Historia
• 2 Budowa
• 3 Oddziaływanie
• 4 Perspektywy
• 5 Zobacz też

//

Historia

Utrata świadomości związana z przeciążeniem była przyczyną kilku wypadków samolotów w czasie I wojny światowej. W czasie II wojny światowej razem ze wzrostem prędkości myśliwców, osiągane wartości przeciążeń sięgały 6g (tj. mięso ludzkie waży 6-cio krotnie więcej), co powodowało duże problemy z manewrowaniem samolotami w czasie wysokich prędkości, a narażało pilotów na tzw. następstwo black-out. Duch to zostało zdiagnozowane w charakterze hipoksja tj. odpływ krwi z mózgu i gałek ocznych do dolnych partii ciała. W przypadku kiedy posoka będzie odnajdować się w niższych częściach ciała, kierownik będzie wyprany wystarczającej ilości krwi prowadzącego do tymczasowego niedotlenienia. Niedotlenienie powoduje w pierwszej fazie zaburzenia wzroku przejawiające się ograniczeniem kąta widzenia, tzw. grey-out, oddalający się „obrazu w tunelu” i wniwecz zaciemnienia obszaru widzenia (nieświadomości). Jest to wcale niebezpieczne zjawa, skoro po odzyskaniu zdolności widzenia następuje rezultat dezorientacji, po którym wówczas gid odzyskuje pełną świadomość.

Pod schyłek wojny prowadzono badania powyżej ograniczeniem wpływu przeciążenia w dwóch kierunkach: ze skłonną pozycją pilota utrudniającą odpływ krwi do mózgu (głownie chronos 1939-1945), aliści trudności związane ze pilotowaniem w niekomfortowej pozycji i postęp praktycznego skafandra umożliwiającego klasyczne obszar siedzące, spowodował że zaprzestano badań w tym kierunku. Drugim kierunkiem było manipulowanie kombinezonu przeciwprzeciążeniowego, kto zapobiegałby odpływowi krwi do dolnych części ciała.

Budowa

Skafander przeciwprzeciążeniowy jest specjalną częścią garderoby, ogólnie składającą się z ciasnych dolny dopasowywanych ściśle do ciała od góry albo od dołu (w stosunki od projektu). Portki w swojej strukturze posiadają nadmuchiwane pęcherze, które są wypełniane przez gaz/płyn na skroś zawór ciśnieniowy podłączany do konstrukcji samolotu ewentualnie statku kosmicznego. Na skroś automatycznie regulowany zawór, portki są wypełniane poniżej określonym ciśnieniem w związki od w tej chwili działającego przeciążenia, powodując wpływowy ciemiężenie na nogi i bęc i ograniczając w ów droga wolną przestrzeń ciała do której farba mogłaby bez przymusu odpłynąć wobec działaniem przeciążenia. W granicach niektórych nowoczesnych samolotów osiągających wysokie wartości przeciążeń, wynik skafandra popierany jest w poprzek małe ciśnienie powietrza oddechowego dostającego się do płuc pilota, co powoduje aresztowanie większej ilości krwi w górnej partii ciała.

Pierwszy skafander przeciwprzeciążeniowy został rozwinięty przez grupa zarządzany przez Wilbura R. Franka na Uniwersytecie Banting Toronto. Skafander używał wody do wypełniania pęcherzy skafandra:

• Typ I obrobiony na rzecz sił RAF, na rzecz pilotów myśliwców Hurricane i Spitfire.
• Typ II obrobiony na rzecz sił USAF zaś RCAF). Piloci USA testowali skafander na przestrzeni 1944, toż uważali organizm hydrologiczny za nieprzytulny i wniwecz zdecydowano się na skafander Berger nadmuchiwany powietrzem od września 1944.

Skafandry oparte na powietrzu były uniwersalnym typem skafandra pilotów sił NATO od lat ’50 i pozostają w powszechnym użyciu do współcześnie. Późniejsze odrzutowce taki podczas gdy BAe Hawk, F-16 Falcon, F-18 Hornet, Eurofighter Typhoon i Dassault Rafale przypadkiem mieć na utrzymaniu wysokie wartości przeciążenia przez dłuższy okres, tak więc także nowoczesne skafandry (razem z treningiem) pozwalają na wikt świadomości pilota blisko przeciążeniach ściągających 9g.

Oddziaływanie

Skafander przeciwprzeciążeniowy nie zwiększa odporności organizmu ludzkiego na wysokie przeciążenia, jakkolwiek umożliwia przetrzymanie wysokiej wartości g dłużej bez negatywnego wpływu na ustrój. Graniczna akceptacja na ciągłe przeciążenie na rzecz typowej osoby oscyluje dookoła wartości 3-5 g, zależącego od indywidualnej tolerancji osoby. Osoby wyposażone w skafander potrafią zrezygnować o naokoło 1 g więcej powyżej to płot. Dzisiaj piloci w czasie treningu są z wolna przyzwyczajani do wysokich przeciążeń (i technik pozwalających na wzmożenie tolerancji na wysokie przeciążenia). ćwiczenie ów realizuje się w szybkoobrotowych wirówkach. Piloci korzystający skafandrów muszą traktować treningi w celu ograniczeń odpływu krwi z mózgu do dolnych partii ciała (napinanie mięśni brzucha powodujące zaciśnięcie naczyń krwionośnych, a tym samym przeszkoda odpływu krwi do niższych partii ciała). Wysokie wartości przeciążenia nie pozostają obojętne na wigor (chociażby ze skafandrem). W starszych samolotach myśliwskich 6g uważano za wysokie, teraz nowoczesne myśliwce pozwalają na zdobycie przeciążeń w przybliżeniu 9-10g. Skafander umożliwia behawior przytomności przy takimi silnymi przeciążeniami na dłuższy chronos czasu, co prawdopodobnie okazać się czynnikiem kluczowym w walce powietrznej azaliż utrzymaniu bezpieczeństwa załogi i samolotu.

W celach treningowych, obie te techniki stosuje się w symulatorach, nie bacząc na tego że wynik przeciążenia prawdopodobnie być odtworzony jeno w specjalnych wirówkach. Zupa projekty skafandrów wyposażone były w pęcherze wypełnione wodą około niższych partii ciała (brzusio) a nóg. Późniejsze projekty wykorzystują atmosfera wobec ciśnieniem. Są one lżejsze aniżeli wypełniane wodą i są w powszechnym użyciu.

Perspektywy

Wydaje się, że skafandry przeciwprzeciążeniowe osiągnęły kraniec swoich dyspozycja i uwagi na bierność ciała ludzkiego i graniczną trwałość organizmu na przyspieszenia wielkości 10g. Dzisiaj prowadzi się badania ponad zwiększeniem efektywności działania skafandrów, w większym stopniu uniemożliwiającym wypieranie krwi do dolnych partii ciała. Najnowsze projekty skafandrów („Libelle”) przeznaczone do samolotu myśliwskiego Eurofighter Typhoon zakładają ponowne sposób bycia mass-medium płynnego jak czynnika roboczego w kombinezonie, które pozwala na uzyskanie lepszych efektów aniżeli za pomocą powietrza przy ciśnieniem. Siły powietrzne USA również zastanawiają się ponad adoptacją tego typu skafandra do swoich samolotów. Inne rozwiązania proponują kombinezon ssąco-tłoczący, jaki powodowałby wsysanie krwi do górnych części ciała.

Zobacz też

• przeciążenie
• black-out
• red-out