Samoloty, balony, spadochrony

Reguła pól

Widok z przodu samolotu F-106 z widocznym przewężeniem kadłuba

Reguła pól - dogmat w konstrukcji samolotów polegająca na takim ukształtowaniu bryły płatowca, by pola jego przekrojów poprzecznych nie zmieniały się nagle mimo jego długości. Behawior reguły pól pozwala na osłabienie oporów w locie z prędkościami okołodźwiękowymi.

Po trafienie wiodący prym kanon pól została odkryta przez niemczyzna grupa zakładów Junkersa, w zestaw którego wchodzili Heinrich Hertel i Otto Frenzl, w latach 1943-1944. Nie znalazła wszelako w owym czasie większego zastosowania. Bez względu od nich, kanon pól została odkryta przez amerykańskiego inżyniera NACA Richarda Whitcomba, w 1952, po czym została spopularyzowana w konstrukcjach lotniczych.

Na rezultat zachowania reguły pól, zmniejsza się opór falowy wywołany powstawaniem fal uderzeniowych. Kanon ta ewentualnie jej elementy stosowane były dosyć w szerokim zakresie w konstrukcji odrzutowych samolotów bojowych od lat 50. XX wieku, osiągających prędkości coś koło tego 900-1300 km/h (ok. 0,8 - 1,2 Ma). Samoloty skonstruowane zgodnie z tą regułą z lat 50. i 60. charakteryzują się średnio zwężeniem szerokości kadłuba na styku ze skrzydłami, w celu skompensowania pola przekroju skrzydeł przez mniejsze niwa przekroju kadłuba. Pierwszym samolotem racja skonstruowanym był Grumman F11F Tiger z 1954. Przez modyfikację zgodnie z regułą pól uratowano również oprogramowanie rozwoju myśliwca F-102. Stosowane ponadto jest miejscowe osłabienie wysokości kadłuba. W późniejszym okresie, ze względu z większym natężeniem starannemu projektowaniu kształtów samolotów, stosowanie reguły pól stało się mniej widoczne w ich konstrukcji. Z drugiej okolica, w części nowych konstrukcji odstąpiono od reguły pól, z uwagi na małą użyteczność blisko prędkościach przekraczających 2 Ma.